เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 173 บุพเพรักไม่แก่เฒ่า
เซวียอิ๋งอันรับกระบี่แปดด้านมา ในใจทั้งตกใจทั้งยินดี นับตั้งแต่การเดินทางไปไท่อี๋เสี่ยวเสวียนเทียนจนสมบัติวิเศษแตกพัง เขาก็ตกอยู่ในสภาวะที่ไร้สมบัติวิเศษให้ใช้งานมาโดยตลอด
สวี่อิ้งสามารถไม่ใช้สมบัติวิเศษได้ อิทธิฤทธิ์และวิชานั่วนานาชนิดแปรเปลี่ยนนับพันนิมิต ทว่าเซวียอิ๋งอันอย่างไรเสียก็ยังคงฝึกฝนระฆังและกระบี่เป็นหลัก หากมีสมบัติวิเศษย่อมสามารถยกระดับพลังฝีมือของตนเองขึ้นมาได้ช่วงใหญ่
ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีคลังลับอีกสามแห่งที่ยังมิได้เบิกเปิด เขาเบิกเปิดไปแล้วสามคลังลับ เมื่อตบะยกระดับขึ้น ความยากในการเบิกเปิดอีกสามคลังลับที่เหลือก็ทวีขึ้นไม่น้อย สมบัติวิเศษธรรมดาย่อมไม่อาจเปิดสามคลังลับนั้นได้อีกต่อไป
ทว่าหากมีกระบี่แปดด้านอยู่ในมือ อีกสามคลังลับเขาย่อมสามารถเบิกเปิดได้ทั้งหมด!
ท้องฟ้าที่ประกอบขึ้นจากเลือดเนื้อจู่ ๆ ก็ลดต่ำลงมา คล้ายดั่งท้องฟ้าย้อยลูกเนื้อขนาดยักษ์ลูกหนึ่งลงมา เสียงอื้ออึงจอแจก็ดังก้องขึ้นในจิตใจของทุกคน รบกวนสติสัมปชัญญะและความคิดของพวกเขา
ทันใดนั้น ลูกเนื้อลูกนั้นก็ปริแยกออก เผยให้เห็นดวงตาดวงหนึ่ง และเสียงอื้ออึงจอแจนั้นก็บรรลุถึงขีดสุดในชั่วขณะนี้ ทำให้สติสัมปชัญญะของผู้คนแทบจะวิปลาสคลุ้มคลั่ง!
ดาบเทพขนาดยักษ์สองเล่มเบื้องหลังของจินปู้อี๋พลันส่งเสียงกังวานเคร้งคร้าง เสียงรบกวนนานาชนิดอันตรธานหายไป เหลือเพียงเสียงดาบอันก้องกังวานใสกระจ่าง
ดวงตามหึมาดวงนั้นกลอกไปมาคราหนึ่ง รวมจุดโฟกัสมาที่ร่างของจินปู้อี๋แต่ไกล
"เคร้ง!"