เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 170 ไร้เทียมทานในโลกมนุษย์: แดนหกเซียน
หลี่เซียวเค่อถูกรูปลักษณ์และเสื้อผ้าที่ไม่สมมาตรซ้ายขวาของสวี่อิ้งกระแทกเข้าใส่จิตเต๋า จึงมีช่วงจังหวะเวลาที่กลิ่นอายไม่มั่นคงเพียงชั่วพริบตาเดียว สิ่งที่สวี่อิ้งฉวยคว้าไว้ก็คือโอกาสเพียงชั่วพริบตานี้ การโจมตีต่อเนื่องดั่งกระต่ายโผเหยี่ยวถลา รวดเร็วดุจสายฟ้าแลบแปลบปลาบ!
เขาอาศัยคุณสมบัติของมือแห่งเทพสวรรค์ที่สามารถรบกวนสติสัมปชัญญะก่อน โจมตีเข้าใส่ท้ายทอยของหลี่เซียวเค่อจากด้านหลัง ทำให้หลี่เซียวเค่อไม่อาจรวบรวมสมาธิได้
จากนั้นก็ใช้กระบี่เทียนจูแทงทะลวงเข้าสู่หว่างคิ้วของหลี่เซียวเค่อ ไม่เปิดโอกาสให้เขาตอบสนองได้ทันแม้แต่น้อย!
หากเป็นอิทธิฤทธิ์ธรรมดาทั่วไป ย่อมยังไม่ถึงขั้นคุกคามยอดฝีมือระดับสูงเช่นหลี่เซียวเค่อได้ ทว่ามือแห่งเทพสวรรค์และปราณกระบี่เทียนจู ชิ้นหนึ่งคือแขนของมหาเทพหลงหยวน อีกชิ้นหนึ่งคืออิทธิฤทธิ์แห่งเต๋าสวรรค์ ต่อให้ไม่อาจสังหารหลี่เซียวเค่อได้ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้สติของเขาปั่นป่วนวุ่นวาย!
ขอเพียงหลี่เซียวเค่อได้รับผลกระทบจากอิทธิฤทธิ์เต๋าสวรรค์ ก็จะสูญเสียการควบคุมระฆังใหญ่ไป ซึ่งเปิดโอกาสครั้งที่สองให้แก่สวี่อิ้ง
โอกาสในครั้งนี้ก็คือการโจมตีที่มาจากระฆังใหญ่!
สวี่อิ้งเชื่อมั่นอย่างลึกซึ้ง ว่าระฆังใหญ่มิใช่สมบัติวิเศษที่ไร้ซึ่งมโนธรรมผิดชอบชั่วดี
มันถือกำเนิดสติปัญญาขึ้นมาเนิ่นนานแล้ว ในระหว่างที่คบหาและร่วมทางกับสวี่อิ้งและชวนชี แม้ปากจะแข็ง ทว่าแท้จริงแล้วกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดต่อการที่เคยสะกดข่มชิงปี้ในอดีต