เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 169 การล่อลวงของเทพมารนอกรีต
สถานการณ์นี้พิลึกกึกกือเกินไป โครงกระดูกขาวโพลนในวัดราวกับคนเป็น เชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้น สวี่อิ้งและชวนชีต่างก็มีความรู้สึกสันหลังวาบขึ้นมา
ที่ประตูวัดเปิดอ้า มีกลิ่นอายอันผิดแผกแตกต่างจากธรรมดาสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากในวัด กลิ่นอายชนิดนี้เป็นกลิ่นอายแห่งเต๋า ทว่ากลับมิได้อยู่ภายใต้การควบคุมของเต๋าสวรรค์!
สวี่อิ้งในใจไหวระริก "กลิ่นอายเต๋านอกรีตหรือ พิลึกจริง!"
ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาเสี่ยงชีวิตสู้กับหอคอยเลือดเนื้อ ก็สัมผัสได้แล้วว่าหอคอยเลือดเนื้อมิใช่สิ่งมีชีวิตแห่งเต๋าสวรรค์
ในเวลานี้เอง เซวียอิ๋งอันพลันตื่นขึ้นมา เห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็เอ่ยด้วยความตกใจ "วัดนอกรีตหรือ"
เมื่อครู่นี้เขาตั้งอกตั้งใจเบิกเปิดถ้ำสวรรค์หนีหวานอย่างเต็มที่ เพราะมีสมาธิจดจ่อ จึงมิได้รับรู้ถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกภายนอกเลยแม้แต่น้อย บัดนี้เบิกเปิดสำเร็จแล้ว จึงค่อยตื่นขึ้นมา ไม่นึกเลยว่าจะแลเห็นโครงกระดูกในวัด อดมิได้ที่จะตกใจจนสะดุ้งโหยง
สวี่อิ้งสงสัย "อิ๋งอัน เจ้ารู้จักวัดนอกรีตด้วยหรือ"
เซวียอิ๋งอันตั้งสติ กล่าวว่า "โลกที่พวกเราอยู่นี้ แท้จริงแล้วคือโลกนอกรีต มิได้อยู่ในใต้หล้าหมื่นภพภูมิ สิ่งมีชีวิตที่นี่กราบไหว้บูชาเทพวิญญาณนอกรีต สถานที่ที่พวกเขากราบไหว้เทพเจ้า จึงเรียกว่าวัดนอกรีต"
ชวนชีสงสัย "สิ่งใดคือนอกรีตหรือ"