เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167 นอกวิถีเต๋าสวรรค์
ในที่สุดสวี่อิ้ง ชวนชี และเซวียอิ๋งอันก็ร่อนลงสู่พื้นดิน ชวนชีเหลือบไปเห็นเท้าข้างหนึ่งตกอยู่ไม่ไกล จึงรีบกล่าวว่า "อิ๋งอัน เท้าของเจ้า!"
เซวียอิ๋งอันยืนขาเดียว กระโดดเหยง ๆ มาตรงหน้า หยิบเท้าของตนเองขึ้นมา กวาดสายตามองไปรอบ ๆ กล่าวว่า "ที่นี่คือแดนทัณฑ์สวรรค์ ไม่มีอาหารอันใด เท้าที่ขาดข้างนี้อย่าเพิ่งทิ้งเลย หากหิวจนทนไม่ไหว ยังสามารถใช้ประทังความหิวได้"
สวี่อิ้งเลื่อมใสยิ่งนัก "อิ๋งอันเป็นคนเด็ดเดี่ยวจริง ๆ แม้แต่เท้าของตนเองก็ยังกล้ากิน"
ชวนชีพยักหน้าหงึกหงึก "อาอิ้ง ต้องบอกเขาหรือไม่ว่า ในท้องของข้ามีอาหารกักตุนไว้หลายพันชั่ง เพียงพอให้พวกเรากินได้ถึงสองเดือน"
ท้องของเขาค่อนข้างใหญ่ กินจุยิ่งนัก ทว่าหากกินอย่างประหยัด ก็ยังสามารถกินได้ถึงสองเดือน
เซวียอิ๋งอันได้ยินดังนั้น จึงกล่าวอย่างจริงจังว่า "สองเดือนย่อมไม่เพียงพอ แดนทัณฑ์สวรรค์แห้งแล้งทุรกันดารยิ่งนัก หลังจากผ่านไปสองเดือน พวกเราก็ต้องอดตายอยู่ดี"
สวี่อิ้งหยิบเมล็ดถั่วเม็ดหนึ่งออกมา โยนลงบนพื้น แลเห็นเมล็ดถั่วหยั่งรากผลิยอดอย่างรวดเร็ว แตกกิ่งก้านสาขา ออกดอกและติดฝักถั่ว
เพียงชั่วพริบตา ต้นถั่วต้นนั้นก็แก่จัดและระเบิดออก เมล็ดถั่วร้อยกว่าเม็ดร่วงหล่นลงสู่พื้น แล้วหยั่งรากผลิยอดขึ้นมาเอง เติบโตอย่างรวดเร็ว และออกฝักถั่วชุดใหม่
ต้นถั่วชุดใหม่แก่จัด ฝักถั่วระเบิดออกอีกครา เมล็ดถั่วจำนวนมากขึ้นร่วงหล่นสู่พื้น!