เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166 หมาจิ้งจอกเนินเดียวกัน
เซวียอิ๋งอันมึนงงสะลึมสะลือ สวี่อิ้งเคยเตือนเขาหลายครั้งแล้ว ว่าหลี่เซียวเค่ออาจารย์ของเขาอาจจะมีหน้าคนใจสัตว์ มีความเป็นไปได้สูงที่จะใช้ประโยชน์จากเขา เพื่อไปเก็บเกี่ยวรากวิญญาณเต๋าเซียนที่ไท่อี๋เสี่ยวเสวียนเทียน
สวี่อิ้งยังบอกเขาอีกว่า หลี่เซียวเค่อมีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นนักตกปลาเฒ่าที่หากินด้วยการกลืนกินมนุษย์ อาศัยรากวิญญาณเต๋าเซียนเพื่อหลอมรวมสกัดโอสถเซียน ทว่าเขากลับไม่เคยเชื่อเลย กระทั่งไม่ลังเลที่จะแตกหักกับสวี่อิ้ง
ทว่าครานี้ เป็นระฆังเซียวเหยาที่เอ่ยออกมาจากปากของตนเอง จะไม่ให้เขาเชื่อได้อย่างไร!
"เหตุใดท่านอาจารย์จึงต้องการปฐมเต๋าสาระบริสุทธิ์" จิตใจของเขายังคงดิ้นรน ไต่ถามขึ้น
ระฆังเซียวเหยากล่าว "เพราะเขาสะสมโอสถเซียนไว้มากมาย ลำพังเพียงอาศัยวิชาสายตรงในการหลอมรวมสกัด ไม่รู้ว่าจะต้องหลอมไปจนถึงชาติหน้าบ่ายกี่โมง ดังนั้น การใช้ปฐมเต๋าสาระบริสุทธิ์มาหลอมรวมโอสถเซียน จึงเป็นหนทางลัดที่ง่ายดายที่สุด เขาหลอมโอสถมนุษย์ไว้มากมาย"
"โอสถมนุษย์หรือ"
"ใช่แล้ว โอสถมนุษย์"