เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 163 ร่ายกุยช่าย
ดวงตาของสวี่อิ้งทอประกาย ยิ้มพลางกล่าวว่า "ดีสิ! ข้ายังไม่เคยปลูกกุยช่ายมาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเกี่ยวต้นกุยช่ายเลย!"
เขายิ้มพลางก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างหน้า หลี่เซียวเค่อยื่นเคียวด้ามหนึ่งส่งให้ สวี่อิ้งคว้าเคียวขึ้นมา พิจารณาดูรอบหนึ่ง เคียวด้ามนี้เป็นเคียวธรรมดา มิได้แตกต่างจากเคียวของชาวนาทั่วไป คมเคียวโค้งเข้าด้านใน คมกริบยิ่งนัก
ระฆังใหญ่ตอนแรกหลบซ่อนอยู่ในสมองของสวี่อิ้ง ต่อมาก็วิ่งกระสับกระส่ายออกมา ทว่าก็ไม่กล้าไปเผชิญหน้ากับหลี่เซียวเค่อ จึงมุดเข้าไปในแดนซีอีของชวนชีอีก แล้วก็ถูกชวนชีไล่ตะเพิดออกมา
ระฆังใหญ่ฝืนทำใจแข็ง ลอยอืดอาดเชื่องช้าขึ้นไปข้างหน้า นิ่งเงียบอยู่ชั่วครู่ จึงค่อยเอ่ยเรียกเสียงสั่นระริก "เจ้านาย..."
หลี่เซียวเค่อพิจารณาดูสองปราด จึงค่อยจำมันได้ ยิ้มละมุนพลางกล่าวว่า "เจ้าคือระฆังสยบมารที่ข้าหลอมขึ้นมาหรือ เจ้าคือ..."
เขามองสำรวจระฆังใหญ่ตั้งแต่หัวจรดท้าย คล้ายกับจำมันได้ ทว่าก็ลังเลอยู่บ้าง ระฆังใหญ่รีบกล่าวทันที "บนตัวข้าถูกลงอักขระอื่นไว้ มิน่าเล่าเจ้านายจึงจำไม่ได้! ข้าคือระฆังทองแดงใบนั้นบนเขาเสี่ยวสือซานขอรับ!"
มันคาดหวังเป็นอย่างยิ่ง
หลี่เซียวเค่อพลันตื่นรู้ หัวเราะร่าอย่างแจ่มใส "ที่แท้ก็คือระฆังทองแดงใบนั้นที่ข้าตั้งไว้บนเขาเสี่ยวสือซานนี่เอง!"
ระฆังใหญ่ดีใจยิ่งนัก "เจ้านายจำข้าได้แล้ว!"