เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 162 เกี่ยวต้นกุยช่ายของเจ้า
เหนืออวิ๋นเมิ่งเจ๋อ สวี่อิ้งเหลียวหลังมองไปไกล ต้นฝูซางดั่งเหลี่ยมเขาในแดนไกล ยิ่งไกลก็ยิ่งเล็กลง
"ชาวท้องปลาเซ่นไหว้บูชามัน จะช่วยให้มันค่อย ๆ ดีขึ้นเรื่อย ๆ" เขาคิดในใจเงียบ ๆ
"อิ๋งอัน เจ้ากลับมาถึงอวิ๋นเมิ่งเจ๋อก่อนพวกเราก้าวหนึ่ง หลังจากนั้นเกิดเรื่องอันใดขึ้นบ้าง" สวี่อิ้งเอ่ยถาม
เซวียอิ๋งอันเล่าประสบการณ์ของตนเองให้ฟังรอบหนึ่ง วันนั้นเมืองหินระเบิดแสงเจิดจ้า ออกจากไท่อี๋เสี่ยวเสวียนเทียน กลับคืนสู่อวิ๋นเมิ่งเจ๋อ ผู้คนในตระกูลปรมาจารย์นั่วอย่างตระกูลกัวและตระกูลชุยก็มีคนกลับมาไม่น้อย แม่นางตระกูลกัวยังรออยู่ที่นี่หลายวัน เมื่อรอจนไม่พบสวี่อิ้ง จึงได้จากไปด้วยความหม่นหมอง
"ข้าเองก็รออยู่หลายวัน อยากจะชวนเจ้าเดินทางไปยังเขาเก้ามังกรด้วยกัน"
เซวียอิ๋งอันกล่าว "ทว่าเรื่องราวเหล่านั้นที่เจ้าบอกกับข้า มักทำให้ข้าอยากจะรีบกลับไปพิสูจน์ดูโดยเร็ว ข้ารอไม่ไหว จึงกลับไปยังเขาเก้ามังกร กลับสู่สันเขากุยช่าย"
เขาบอกกับหลี่เซียวเค่อว่าตนเองได้รากวิญญาณเต๋าเซียนมา หลี่เซียวเค่อดีใจกับเขาอย่างยิ่ง ให้เขาเล่าประสบการณ์ในช่วงเวลานั้น และบอกกับเขาว่า เทพเซียนไม่แก่เฒ่าเคยเป็นคนรู้จักเก่าก่อนของอาจารย์
ทว่าเซวียอิ๋งอันกลับกระสับกระส่ายหวาดระแวง พอถึงเวลากลางคืนก็ไม่กล้าหลับนอน นอนเบิกตากว้างอยู่บนเตียง รอคอยให้หลี่เซียวเค่อมาสังหารตนเพื่อแย่งชิงรากวิญญาณ
ทว่าในคืนนั้นกลับไม่มีเรื่องอันใดเกิดขึ้น