เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 159 มิทอดทิ้งมิละทิ้ง
ไม่ว่าจะเป็นเป่ยเฉินจื่อหรือเจ้าที่กงต่างก็กระวนกระวายใจอยู่บ้าง สองปีกว่ามานี้ พวกเขาถูกจู่หลงตามล่าจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ จำต้องหลบๆ ซ่อนๆ ไปวันๆ
สองปีก่อน ศาลเจ้าที่ดินแห่งเสินโจวที่เจ้าที่กงพำนักอยู่ ก็ยังถูกจู่หลงตามหาจนพบ
ในศึกครั้งนั้น เจ้าที่กงจึงค่อยรู้ว่า เหตุใดจู่หลงจึงขนานนามตนเองว่าเหยียบย่ำเสินโจว
ศาลเจ้าที่ดินแห่งเสินโจว ถูกจู่หลงเหยียบจนแหลกเป็นผงธุลีจริงๆ ตัดขาดควันธูปบูชาของมันไปสิ้น!
พวกเขาสี่คนต่อสู้สุดชีวิต ในที่สุดก็หนีรอดมาได้ ทว่าก็สูญเสียร่องรอยของสวีอิ้งไป ทั้งสี่คนจึงจำต้องแยกย้ายกันออกปฏิบัติการ อวี้ถังเซียนจื่อไปทางเดียวกับชราหน้าอมทุกข์ ส่วนเป่ยเฉินจื่อไปทางเดียวกับเทพเจ้าที่ดินแห่งเสินโจว
พวกเขาออกค้นหาที่อยู่ของสวีอิ้งไปทั่วทุกหนแห่ง ข่าวคราวเกี่ยวกับสวีอิ้งมีส่งมาเป็นระยะ ทว่ายามพวกเขารุดไปถึง ก็มักจะคว้าน้ำเหลวเสมอ
ครั้นเมื่อมินานมานี้ พวกเขาได้ข่าวว่าสวีอิ้งปรากฏตัวขึ้นที่บึงอวิ๋นเมิ่ง จึงรีบร้อนรุดมา นึกมิถึงว่าจะยังคงช้าไปก้าวหนึ่ง สวีอิ้งได้นั่งเมืองหินแหวกอากาศจากไป มุ่งหน้าสู่เส้นทางสวรรค์แล้ว
เส้นทางสวรรค์ซึ่งเป็นสถานที่ต้องห้ามระดับนั้น ต่อให้เป็นพวกเป่ยเฉินจื่อก็มิอาจย่างกรายเข้าไปได้ตามใจชอบ จำต้องทำเรื่องขออนุมัติจากเบื้องบน รอให้เบื้องบนอนุญาต พวกเขาจึงจะสามารถเข้าสู่เส้นทางสวรรค์ได้