เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 158 คล้ายดั่งสหายเก่ามาเยือน
ชายหนุ่มผู้นั้นได้ยินดังนั้นก็หันศีรษะกลับมามอง เอ่ยด้วยความสงสัย "ใต้เท้ามีธุระอันใดหรือ?"
เจียงฉีสบสายตากับเขา รู้สึกเพียงว่าดวงตาคู่นี้ใสกระจ่างยิ่งนัก แทบไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์
ผู้ที่มีอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ แววตาย่อมต้องขุ่นมัว ตัวอย่างเช่นคนชราที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ผ่านเรื่องราวมามากเกินไป แววตาย่อมถูกอารมณ์ความรู้สึกสารพัดถมจนเต็มเปี่ยม กลายเป็นขุ่นมัวและหม่นแสง
เจียงฉีแววตาวาววับ คิดในใจ "เป็นเขาจริงๆ ไท่ผู กงหยางเช่อก็คือพ่ายแพ้ในเงื้อมมือเขา เกือบจะถูกเขาใช้เป็นเครื่องเซ่นสังเวยให้แก่จู่หลง เขาป้วนเปี้ยนอยู่ในบริเวณใกล้เคียงมาโดยตลอด ดูท่าสิ่งที่สวีอิ้งกล่าวไว้จะไม่ผิด การปรากฏสู่สายตาชาวโลกของบึงอวิ๋นเมิ่ง เกี่ยวข้องกับเขาจริงๆ!"
เขายิ้มแย้มเอ่ยเชิญ "ยากนักที่จะมีวาสนา ได้พานพบกันท่ามกลางห้วงดารา มิทราบว่าจะเชิญสหายเต๋าสวีร่วมเดินทาง หวนคืนสู่หยวนโซ่วด้วยกันได้หรือไม่?"
สวีฝูปิดสมุดทองคำ เอ่ยด้วยความยินดี "สามารถร่วมเดินทางเคียงคู่กับเจียงไท่ซือแห่งต้าโจว นับเป็นเกียรติของผู้น้อยยิ่งนัก"
เขาหยัดกายลุกขึ้นยืน ภูเขาเซียนฟางจ้างลอยมาถึงข้างกายเจียงฉี เอ่ยเชื้อเชิญ "ข้างกายเจียงไท่ซือมีผู้ได้รับบาดเจ็บ เคลื่อนไหวมิสะดวก มิสู้ขึ้นมาบนภูเขาเซียนของผู้น้อย จะได้สะดวกต่อการดูแลปรนนิบัติ"
เจียงฉีประคองสวีอิ้งขึ้นมา ก้าวขึ้นสู่ภูเขาเซียน วางร่างสวีอิ้งลงอย่างแผ่วเบา