เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 152 เต๋าสวรรค์แท้และเท็จ
สวีอิ้ง หงวนชิก และระฆังยักษ์ในใจกระตุกวูบ ร้องในใจว่าแย่แล้ว ดูจากพฤติกรรมของจูฉานฉาน การสร้างความดีชดเชยความผิดในครั้งนี้ เกรงว่าความผิดที่ติดตัวย่อมมิใช่น้อยๆ แน่
เพราะว่า เศษวัสดุเหลือทิ้งที่นางแคะแซะออกมาจากนาวาเทพฟากฝั่งโน้น มันช่างใหญ่โตเกินไปจริงๆ ยอดเขาเฟยไหลทั้งลูก สูงร่วมหลายลี้
สวีอิ้งคาดเดาว่า นาวาเทพฟากฝั่งโน้นของโจวเทียนจื่อ อย่างมากก็คงมีขนาดประมาณนี้กระมัง!
ระฆังยักษ์กับหงวนชิกถึงขั้นสงสัยว่า บรรพชนฉานฉานแคะเอาเศษวัสดุของยอดเขาเฟยไหลมาสร้างเป็นนาวาเทพฟากฝั่งโน้นให้โจวเทียนจื่อหรือไม่!
เรือที่ขาดตกบกพร่องน้ำหนักมิครบถ้วนลำนั้น จะสามารถบรรทุกโจวเทียนจื่อพร้อมด้วยขุนนางบุ๋นบู๊เต็มราชสำนักเหินทะยานไปถึงฟากฝั่งโน้นได้จริงๆ หรือ?
"โจวเทียนจื่อมิได้ประหารบรรพชนฉานฉานเพื่อสังเวยสวรรค์ ช่างใจกว้างดั่งมหาสมุทรแท้ๆ"
สวีอิ้งลอบชื่นชมความใจกว้างของโจวเทียนจื่อในใจ พลางเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "เจียงไท่ซือ จูเทียนกงยอมรับสารภาพแล้วหรือ?"
เจียงฉีมหาอาจารย์แห่งต้าโจวสวมอาภรณ์สีม่วงอ่อน ที่เอวสะพายกระบี่โจว เป็นกระบี่สำริดโบราณขนาดยาวที่บางเฉียบ มีท่วงท่าสง่างามดั่งเซียนกระบี่ในภาพวาดอย่างยิ่ง ส่ายหน้าพลางเอ่ย "ปากนางแข็งยิ่งนัก มีหรือจะยอมสารภาพง่ายๆ? ในกาลก่อนเคยใช้ทัณฑ์ทรมาน จับแขวนขึ้นแล้วโบยตีสิบวันสิบคืน นางยังมิยอมปริปากพูดแม้แต่คำเดียว"
เขายิ้มคล้ายมิยิ้มพลางเอ่ย "เซียนผู้มิแก่เฒ่าสนิทสนมกับจูเทียนกงมากหรือ?"