เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 151 มหาอาจารย์แห่งโอรสสวรรค์
"นั่นมิใช่ข้า!"
สวีอิ้งตั้งสติ เอ่ยเสียงดังต่อซากศพบนพื้น "นั่นเป็นตัวข้าที่พวกเขาจินตนาการขึ้นมาก่อนตายต่างหาก! ข้าหาได้ชั่วร้ายปานนั้นไม่ ข้ามิได้แข็งแกร่งปานนั้น! คนที่รู้จักข้า ล้วนรู้ดีว่าแท้จริงแล้วข้าเป็นคนอารมณ์ดีอย่างยิ่ง พูดคุยด้วยง่ายดายยิ่งนัก..."
ซากศพบนพื้นย่อมไม่มีโอกาสได้โต้แย้งเขา
"ฮ่าๆๆๆ!"
ที่ไกลตาออกไปมีนั่วซือคนหนึ่งเสียสติไปแล้ว วิ่งกระโดดโลดเต้นเข้ามา พลางตะโกนว่า "เซียนผู้มิแก่เฒ่าคือจอมมารฆ่าคน!"
สวีอิ้งเดือดดาลยิ่งนัก โยนซากศพนั้นทิ้ง ผุดลุกขึ้นตวาดว่า "ข้ามิใช่! เจ้าอย่าได้พ่นโคลนใส่ผู้อื่นตามอำเภอใจ!"
นั่วซือผู้นั้นยามเห็นท่าทางของเขา ก็กรีดร้องด้วยความหวาดผวาสุดขีด หมุนตัววิ่งหนีไปอย่างบ้าคลั่ง ในความลนลานเตลิดเปิดเปิงนั้น กลับพลัดหลงเข้าไปในดงอภินิหารตกค้างกลุ่มหนึ่ง!
สวีอิ้งรีบพุ่งเข้าไปข้างหน้า พยายามจะช่วยชีวิตเขา ทว่านั่วซือผู้นั้นยามเห็นเขาไล่ตามมา ก็ยิ่งวิ่งหนีเร็วขึ้น สวีอิ้งทำได้เพียงยื่นมือออกไป นั่วซือผู้นั้นก็แหลกสลายกลายเป็นเศษชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปแล้ว!
สวีอิ้งถอยหลังไปสองก้าว หลบหลีกดงอภินิหารตกค้างที่ระเบิดออกนั้น