เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 150 เจ้าก็คือความสยดสยองอันยิ่งใหญ่
สวีอิ้งสัมผัสได้ถึงเจตจำนงยึดติดอันแรงกล้า พัดพัดพามาพร้อมกับสายลมหยินเป็นระลอก เจตจำนงยึดติดมิทราบว่ามาจากที่ใด บิดเบี้ยวกาลอวกาศแห่งไท่อี้เสี่ยวเสวียนเทียน
เจตจำนงยึดติดสายนี้ เหนือล้ำยิ่งกว่าเจตจำนงยึดติดมิยอมตายของนั่วเซียนชุดขาวผู้ถูกถลกหนัง และเหนือกว่าเจตจำนงยึดติดคิดฟื้นคืนชีพของเหล่าคนกึ่งเป็นกึ่งตายบนแท่นหวังเซียงเสียอีก!
เจตจำนงยึดติดสายนี้ เป็นรองเพียงบรรดาผู้คนที่เกาะปีนอยู่บนหน้าผาสูงชันพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาจากห้วงลึกในหุบเหวชางอู๋เท่านั้น!
ในเจตจำนงยึดติดมีความคับแค้น มีความเกลียดชัง มีเจตนาจะต่อสู้ มีความบ้าคลั่ง มีการเข่นฆ่า มีความอาลัยอาวรณ์ ทั้งยังมีความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอด
ทว่าที่มีมากที่สุด กลับเป็นความหวาดกลัว!
เจตจำนงยึดติดสายนี้ดูคล้ายส่งผลกระทบต่อความโค้งงอของกาลอวกาศ ดั่งพับทบห้วงกาลอวกาศช่วงหนึ่งในอดีตมาไว้ยังปัจจุบัน!
และคล้ายกับพับทบปัจจุบันไปสู่อดีต เข้าสู่ช่วงเวลาหนึ่งในประวัติศาสตร์
"หรือว่า นี่ก็คือความสยดสยองอันยิ่งใหญ่ที่เทพเฒ่าตระกูลจูกล่าวถึง?"
สวีอิ้งมองดูตัวเขาเองที่กำลังเดินเข้ามา ฉากตรงหน้านี้ประดุจจริงประดุจฝัน ดูคล้ายมิใช่ความจริงอย่างยิ่ง ทว่าก็ดูคล้ายเป็นความจริงอย่างยิ่งเช่นกัน