เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 141 ไอ้ตัวซวย
ยามนี้ ภายในเมืองหินมีผู้คนไม่น้อยได้รับคำเตือนจากสวี่อิ้ง ต่างพากันรีบวิ่งกรูออกจากเมืองหินอย่างลนลาน
พวกเขาเพิ่งจะมาถึงนอกเมือง ก็แลเห็นเทพยดาหัวมังกรตัวมนุษย์กำลังฉุดกระชากเมืองยักษ์แห่งนี้ ท่ามกลางสายฟ้าฟาดฟันและเสียงฟ้าร้อง เมืองยักษ์ลอยขึ้นสู่เวหา เอียงกระเท่เร่ เคลื่อนตัวติดตามยักษ์ตนนั้นมุดหายลึกเข้าสู่ความมืดมิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
ผู้คนที่หนีรอดออกมาจากเมืองหินต่างอกสั่นขวัญผวา ส่วนใหญ่ในกลุ่มคนเหล่านี้คือนั่วยอดฝีมือของตระกูลกัว ส่วนนั่วยอดฝีมือของตระกูลใหญ่อื่นๆ มีจำนวนไม่มากนัก คนในตระกูลกัวทั้งบนและล่างต่างเชื่อมั่นในตัวสวี่อิ้งอย่างยิ่งยวด จึงได้มีคนหนีรอดออกมาได้มากถึงเพียงนี้
ทว่าพวกกัวเสี่ยวเตี๋ย กัวเย่ว์ และหลี่อิงจู กลับมิอาจฉวยโอกาสหลบหนีออกมาได้ทัน
ภายในเมืองหินตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวายมานานแล้ว ผู้คนไม่สนใจว่าจะเป็นญาติมิตรหรือคนแปลกหน้า ล้วนถูกจิตสังหารครอบงำ ลงมือสังหารอย่างเหี้ยมโหด สาดซัดอภินิหาร สมบัติวิเศษ และวิชานั่วสารพัด ประเคนใส่ผู้คนที่อยู่ใกล้เคียง!
สวี่อิ้งฝึกฝนวิชานำพาลมปราณไท่อี้มาเนิ่นนานหลายปี จิตใจบริสุทธิ์ผุดผ่อง อีกทั้งยังมีเคล็ดคืนสู่ใจที่เผยตู้ถ่ายทอดให้ จึงมิได้รับผลกระทบจากจิตสังหาร ภายใต้การปกป้องของกระแสพลังของเขา หยวนชีจึงมิได้รับผลกระทบจากจิตสังหารเช่นกัน
ชั่วพริบตาถัดมา เบื้องหน้าของสวี่อิ้งพลันมีประกายกระบี่สว่างวาบ ทันใดนั้นประกายกระบี่แตกกระจายออกเป็นจุดๆ เพียงพริบตาก็ถมเต็มสายตาของเขาจนมิด!