เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 142 จอมมารแท้จริงแล้วคือข้า
สิ่งที่ทำให้สวี่อิ้งและหยวนชีประหลาดใจก็คือ เซวียอิ๋งอันสามารถตะเกียกตะกายปีนออกมาจากแดนซีอีที่ชำรุดทรุดโทรมแห่งนั้นได้ เพียงแค่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย มิได้เป็นอันตรายร้ายแรงอันใด
เซวียอิ๋งอันชะตาแข็งดั่งแมลงสาบ ตกหลุมตลอดทาง ก็ฟันฝ่ารอดชีวิตมาได้ตลอดทาง แม้แต่สวี่อิ้งก็ยังอดมิได้ที่จะเลื่อมใสในความอดทนของเขา
ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าหลี่เซียวเค่อเป็นคนเช่นไร ทว่าเด็กหนุ่มผู้นี้นับว่าคู่ควรแก่ความเลื่อมใสจริงๆ
เมื่อมีเซวียอิ๋งอันคอยกรุยทางอยู่ข้างหน้า สวี่อิ้งจึงลดอันตรายไปได้มากโข
เบื้องหน้าในทะเลทรายปรากฏแสงสายรุ้งหลากสีสันเป็นสายๆ ประหนึ่งมาจากอีกโลกหนึ่ง ร่วงหล่นลงสู่โลกมนุษย์ ไร้ซึ่งฝุ่นละอองมัวหมอง สวี่อิ้งประหลาดใจ "พิสดารยิ่ง เหตุใดที่นี่จึงมีแสงสายรุ้งแห่งการทะยานฟ้าได้? หรือว่าที่ตรงนั้นคือวาสนาเซียนที่เซวียอิ๋งอันเอ่ยถึง?"
เซวียอิ๋งอันก็สังเกตเห็นที่ตรงนั้นเช่นกัน ตื่นเต้นเป็นล้นพ้น เร่งความเร็วพุ่งตรงเข้าหาแสงสายรุ้งแห่งการทะยานฟ้าทันที
ในใจของสวี่อิ้งไหววูบ 'หลี่เซียวเค่อจะต้องบอกเล่าความลับเกี่ยวกับสมรภูมิโบราณอวิ๋นเมิ่งแก่เขาไว้มากมายเป็นแน่ ข้าไม่จำเป็นต้องติดตามคนอื่น เพียงแค่ติดตามเขาไปก็พอแล้ว'
คราวนี้เซวียอิ๋งอันเฉลียวฉลาดขึ้นมาก ใช้ระฆังน้อยเป็นเครื่องมือนำทาง กระตุ้นอานุภาพของระฆังน้อยอย่างต่อเนื่อง พุ่งชนทำลายภยันตรายที่มองไม่เห็นตลอดเส้นทาง