เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140 อาจารย์ของเจ้ามิใช่คนดี
เด็กหนุ่มผู้นั้นสวมชุดผ้าป่าน คิ้วดกตากลมโต ซื่อสัตย์จริงใจยิ่งนัก คล้ายกับเพิ่งจะเดินทางไกลเป็นครั้งแรก จึงไม่สันทัดในการคบค้าสมาคมกับผู้คน พอเข้าเมืองมา ก็วิ่งไปหลบอยู่ตามลำพังที่มุมหนึ่ง หลบเลี่ยงผู้คน
สวี่อิ้งก้าวเข้าไปข้างหน้า ประสานมือคารวะ "ข้าสวี่อิ้งแห่งหลิงหลิง มิทราบว่าพี่ท่านจะให้เรียกขานอย่างไรหรือ?"
เด็กหนุ่มชุดผ้าป่านกำลังแทะเสบียงแห้ง ได้ยินดังนั้นก็เหลียวซ้ายแลขวา ครั้นเห็นว่าสวี่อิ้งกำลังคุยกับตน จึงรีบลุกขึ้นยืน เอามือทั้งสองข้างเช็ดกับเสื้อผ้า ท่าทางประดักประเดิดอยู่บ้าง เอ่ยว่า "ข้าชื่อเซวียอิ๋งอัน มาจากเต้าโจว"
เขาเห็นจินตันของตนส่องแสงแสบตาอยู่เบื้องหน้า จึงเก็บจินตันกลับไป เพื่อมิให้รบกวนสวี่อิ้ง
สวี่อิ้งเอ่ยถาม "น้องเซวีย เหตุใดเจ้าจึงเดินทางมาที่นี่เพียงลำพังเล่า? หรือว่าเดินทางมาเพื่อสมรภูมิโบราณอวิ๋นเมิ่งด้วยเช่นกัน?"
เซวียอิ๋งอันกล่าว "ท่านอาจารย์สั่งให้ข้าลงจากเขา บอกว่าที่นี่มีวาสนาเซียน ให้ข้ามาเสี่ยงโชคดู"
สวี่อิ้งเอ่ยถาม "อาจารย์ของท่านคือ?"
ระฆังยักษ์บินเข้ามาข้างหน้าด้วยความตื่นเต้น คลื่นจิตสำนึกศักดิ์สิทธิ์สั่นไหว เอ่ยอย่างรวดเร็ว "อาจารย์ของเจ้าชื่อหลี่เซียวเค่อใช่หรือไม่ เขาเป็นนักพรตกลั่นปราณในยุคฮั่น สวมชุดดำคาดสายรัดเอวสีขาว ปกคอเสื้อเป็นสีแดง บนเอวของเขาเหน็บกระบี่แปดหน้าไว้ตลอดทั้งปี ริมฝีปากบนไว้หนวดรูปแปด ริมฝีปากล่างไร้หนวดใช่หรือไม่?"