เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 139 แก่นแท้แห่งหยวนเต๋า
คนตระกูลจูทั้งบนและล่างต่างตื่นตระหนกตกใจอย่างยิ่ง พวกเขาเห็นอยู่ตำตาว่าสวี่อิ้งเดินไปข้างรถนักโทษ มิได้ลงไม้ลงมือทำสิ่งใดเลย เหตุใดท่านเทพเซียนชราจึงจู่ๆ ร้องโหยหวนคร่ำครวญไม่หยุดหย่อนเช่นนั้น?
"หรือว่าท่านเทพเซียนชรากำลังจัดฉากตบทรัพย์?"
มีคนพึมพำเสียงแผ่ว "ในร้านขายของเก่ามักจะเล่นไม้นี้ ให้คนถือเครื่องเคลือบเดินชนผู้อื่น แล้วกรรโชกทรัพย์เรียกค่าเสียหาย เขาคิดจะจัดฉากตบทรัพย์ราชันปีศาจสวี่อย่างนั้นหรือ?"
มหาลั่วในละแวกใกล้เคียงตวาดลั่น "บัดซบ! นั่นมันการกระทำของพวกนักเลงหัวไม้ข้างถนน ท่านเทพเซียนชราแห่งตระกูลจูของพวกเราจะกระทำเรื่องพรรค์นั้นได้อย่างไร?"
ทว่าภาพเหตุการณ์นี้ช่างเหมือนการจัดฉากตบทรัพย์จริงๆ สวี่อิ้งมิได้แตะต้องเขาแม้แต่น้อย เขากลับร้องไห้คร่ำครวญ กลิ้งเกลือกไปมาด้วยความเจ็บปวด
เรื่องนี้จะโทษใครมิได้นอกจากตัวเทพเซียนชราผู้นี้ที่ประเมินตนสูงเกินไป ไม่สมควรใช้ดวงวิญญาณมาเล่นงานสวี่อิ้ง ดวงวิญญาณของสวี่อิ้งได้หลอมสร้างจนเป็นดวงวิญญาณเดิมแท้ที่ไม่ดับสูญแล้ว ภายในดวงวิญญาณตกผลึกแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ดับสูญออกมา
ทว่าเทพเซียนชราถูกคนตระกูลจูล่ามโซ่สะกดแดนซีอีในร่างเนื้อไว้ กำลังเวททั่วร่างถูกจำกัด จิตสำนึกศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกคุมขัง สิ่งที่สามารถขับเคลื่อนได้มีเพียงดวงวิญญาณเท่านั้น
หากเขาคิดจะสั่งสอนสวี่อิ้ง ก็ทำได้เพียงขับเคลื่อนดวงวิญญาณเท่านั้น