เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 138 พฤกษาพิสดารแห่งเจี้ยงเซียน
"ผู้อพยพแห่งเต๋าสวรรค์?" สวี่อิ้งชะเง้อมองไปยังเมืองหิน ในใจยิ่งทวีความอยากรู้อยากเห็น
สีหมิน มีความหมายว่าราษฎรผู้อพยพโยกย้ายถิ่นฐาน ผู้อพยพแห่งเต๋าสวรรค์ ย่อมหมายความว่าเต๋าสวรรค์เป็นผู้อพยพพวกเขาย้ายมาที่นี่
คนเหล่านี้ อพยพมาจากที่ใดกัน? และเหตุใดจึงต้องอพยพมายังที่นี่?
เสียงของกัวเสี่ยวเตี๋ยดังแว่วมา "ก่อนหน้านี้ในแผ่นดินใหม่ที่พวยพุ่งออกมาจากก้นบึ้งชางอู๋ ล้วนไม่มีร่องรอยของมนุษย์อยู่เลยแม้แต่น้อย บึงอวิ๋นเมิ่งก็ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งชางอู๋เช่นกัน เหตุใดที่นี่จึงมีมนุษย์รอดชีวิตอยู่ได้?"
สวี่อิ้งผงกศีรษะเบาๆ แม้กัวเสี่ยวเตี๋ยจะดูโผงผางไม่ประสีประสา ทว่าวาจานี้กลับถูกต้องอย่างยิ่ง
"อาจเป็นเพราะบึงอวิ๋นเมิ่งมีความพิเศษกว่าแผ่นดินใหม่อื่นๆ" จูหงอีเอ่ย "หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะผู้อพยพแห่งเต๋าสวรรค์เหล่านี้ มีความพิเศษกว่าผู้อื่น"
สามพันปีก่อนค่านิยมเรื่องฟ้าดินประสานแพร่หลาย จนส่งผลให้เกิดการผนึกสะกดฟ้าดินครั้งใหญ่ นักพรตกลั่นปราณสูญหายไป
ทว่ายามนี้ฟ้าดินคลายผนึกแล้ว เหล่านักพรตกลั่นปราณที่สูญหายไปเหล่านั้นกลับมิได้ปรากฏตัวขึ้นมาอีก ผู้อพยพแห่งบึงอวิ๋นเมิ่ง จึงนับเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตกลุ่มแรกที่ปรากฏขึ้นในแผ่นดินใหม่!
ทุกคนเร่งฝีเท้าไปข้างหน้า ชาวบ้านที่อยู่ใกล้เคียงเมืองหินครั้นเห็นพวกเขา ต่างพากันหยุดมือจากงานที่ทำอยู่แล้วชะเง้อมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นยิ่งนัก