เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 137 แทบจะทะลักล้น
จูจงเฉวียนแหงนหน้ามองไปยังภูเขาต้งถิง จิตใจซัดส่ายพลุ่งพล่าน กระซิบเสียงเบา "รอเพียงข้าบำเพ็ญถึงขั้นหลอมรวมสอดประสาน ก็จะสามารถหล่อหลอมเตาหลอมปรุงยาเพื่อกลั่นจินตัน จากนั้นก็เอาชนะมันได้แล้ว!"
ภายในใจของเขาเร่าร้อนยิ่งนัก
สำหรับชายชาตรีแห่งเสินตูแล้ว แทบทุกคนต่างมีขุนเขาลูกยักษ์ลูกหนึ่งกดทับจิตใจแห่งมหาเต๋าของพวกเขาอยู่ นั่นก็คือสวี่อิ้ง
สามปีก่อน สวี่อิ้งหนึ่งคน หนึ่งงู หนึ่งระฆัง บุกสังหารตั้งแต่จวนสกุลกัวจรดแม่น้ำลั่วสุ่ย จากแม่น้ำลั่วสุ่ยบุกตะลุยไปจนถึงจวนสกุลสือ สะกดข่มจิตใจแห่งมหาเต๋าอันพลุ่งพล่านเร่าร้อนของเหล่าเด็กหนุ่มเลือดร้อนในเสินตูไปมากเท่าใด!
ในสายตาของคนรุ่นเยาว์แห่งเสินตู สวี่อิ้งได้กลายเป็นตำนานไปแล้ว!
"แผ่นดินใหม่ผุดขึ้นมา อำนาจจักรพรรดิแตกแยกเป็นเสี่ยงๆ ตระกูลหลี่ไร้ความสามารถในการปกครองใต้หล้าอีกต่อไป ข้าต้องการชื่อเสียงของสวี่อิ้ง เอาชนะเซียนอมตะผู้ไม่แก่เฒ่า เอาชนะตำนานไร้พ่ายผู้นี้ เพื่อสร้างกระแสให้แก่ข้า ให้ตระกูลจูทุ่มเทกำลังทั้งหมดสนับสนุนข้า! วันหน้าไม่แน่อาจจะสามารถเอื้อมมือคว้าบัลลังก์จักรพรรดิได้!"
จูจงเฉวียนสะกดข่มเลือดลมที่เดือดพล่านในอก เอ่ยเสียงแผ่ว "มันก็แค่ถูกผู้คนขนานนามว่าเป็นเซียนอมตะผู้ไม่แก่เฒ่า ทว่าเบื้องหลังของข้ามีเทพเซียนที่แท้จริงคอยหนุนหลัง! ข้าเคยตรวจดวงชะตามาแล้ว หมอดูบอกว่าข้ามีดาวขุนพลบุกเรือนจื่อเวย มีชะตาจักรพรรดิ! สวี่อิ้ง ข้าขอยืมชื่อเสียงของเจ้ามาใช้สักครา เพื่อส่งเสริมให้ข้าทะยานสู่ความรุ่งโรจน์!"