เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 128 เพิ่งพ้นถ้ำหมาป่า ก็เข้าสู่ปากเสือ
"ปฐมจักรพรรดิพระองค์นี้ ช่างเปี่ยมด้วยความองอาจห้าวหาญยิ่งนัก!"
ระฆังใหญ่ได้ยินดังนั้น ก็อดมิได้ที่จะอยากบินออกจากทะเลโกลาหลของสวี่อิ้ง ทว่าเนื่องจากถูกสวี่อิ้งยกขึ้นมาทุบฟาดสมบัติวิเศษนานาชนิด บาดแผลจึงหนักหนาสาหัสกว่าเดิมจนบินมิขึ้น ถึงกระนั้นก็ยังเอ่ยปากชื่นชม "คนผู้นี้คือวีรบุรุษผู้กล้าโดยแท้ สมควรไปพบหน้าสักครา"
ในยามนี้การสังเวยได้หยุดลงแล้ว ย่อมมิเป็นอันตรายต่อมหาขุมทรัพย์ของสวี่อิ้งและหยวนชีอีกต่อไป สวี่อิ้งเองก็อยากจะหวนกลับไปดูเช่นกัน ว่าปฐมจักรพรรดิบรรพชนมังกรมีรูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร
น้ำเสียงที่เขาได้ยินเมื่อครู่นี้ ให้ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแก่เขา คล้ายกับเคยได้ยินที่ใดมาก่อน ซ้ำยังมิได้ยินเพียงแค่คราเดียว
ทว่าเหตุผลเตือนสติเขาว่า ยามนี้คือโอกาสทองอันดียิ่งที่จะหลบหนีไปจากสวีฝู!
หากมิหนีในเวลานี้ ก็คงยากที่จะหนีพ้นได้อีก!
สวี่อิ้งและงูยักษ์รุดหน้าพุ่งตรงไปยังทางเข้ามหาสุสานหลีซานหน้าหลังตามลำดับ ได้ยินเสียงของสวีฝูดังแว่วมาจากเบื้องหลัง "ฝ่าบาท กระหม่อมกับเซียนผู้ไม่แก่เฒ่าเดินทางข้ามทะเลไปค้นหาโอสถเซียนกลับมาแล้ว เมื่อครู่นี้ก็คือการใช้โอสถเซียนปลุกให้ฝ่าบาทตื่นจากบรรทมพ่ะย่ะค่ะ"
"นี่คือโอสถเซียนงั้นหรือ? เจิ้นสัมผัสได้แล้ว"
สวี่อิ้งได้ยินเสียงนี้ ก็กระโดดขึ้นไปบนลำคอของหยวนชี หันกลับมาโคจรเนตรสวรรค์ ทอดสายตามองไปแต่ไกล