เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127 มหาพิธีเซ่นไหว้ชุบชีวิตบรรพชนมังกร
จูฉานฉานกระโดดไปเบื้องหน้าระฆังใหญ่ ชกใส่ระฆังใหญ่สองหมัด ทว่าระฆังใหญ่ก็ยังคงแห้งเหี่ยวบุบเบี้ยว จูฉานฉานเอ่ยอย่างกระดากอาย "ข้าลากยอดเขาเหินเวหาเดินทางมาตลอดทางจนถึงที่นี่ ซ้ำยังขับเคลื่อนยอดเขาเหินเวหาไปคราหนึ่ง พลังเวทเหือดแห้งหมดสิ้นแล้ว รอข้าสักสองวัน ให้ข้าฟื้นฟูตบะบารมีก่อน แล้วจะช่วยรักษาบาดแผลให้เจ้านะ"
"ถึงเพลานั้น อาอิ้งคงตัวเย็นชืดไปแล้วกระมัง"
ระฆังใหญ่รีบมุดเข้ามาด้านหลังศีรษะของสวี่อิ้งทันที เอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม "อาอิ้ง ให้ข้าเข้าไปสูบพลังสักสองคำเถิด ประเดี๋ยวตอนหนีเอาชีวิตรอดจะได้ช่วยคุ้มครองเจ้าได้"
ในยามนี้สวี่อิ้งมีตบะบารมีสูงขึ้นเรื่อยๆ มิใช่เด็กหนุ่มในกาลก่อนอีกต่อไป อีกทั้งระฆังใหญ่ในเวลานี้ก็ได้รับบาดเจ็บ หากสวี่อิ้งปิดกั้นขอบเขตซีอีของตนเอง ระฆังใหญ่ย่อมมิอาจบุกเข้าไปได้ ด้วยเหตุดังกล่าวจึงต้องทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวลงบ้าง
สวี่อิ้งพยักหน้า ระฆังใหญ่รีบมุดเข้าไปในขอบเขตซีอีของเขา สูบกลืนเลือดลมไปสองคำ ประคับประคองอาการบาดเจ็บให้คงที่ จึงค่อยวางใจลงได้ ร้องตะโกนว่า "อาอิ้ง มิอาจชักช้าได้แล้ว เผ่นหนีคือยอดกระบวนท่า!"
จูฉานฉานเอ่ยถามด้วยความฉงน "เมื่อครู่นี้เจ้ามิใช่ยังบอกว่าจะสู้ให้ถึงที่สุดอยู่หรอกหรือ?"
ระฆังใหญ่กล่าวอย่างสมเหตุสมผล "หากเจ้าช่วยข้ารักษาบาดแผล อาอิ้งเติมเต็มเลือดลมให้ข้าอย่างเพียงพอ ย่อมต้องสู้ให้ถึงที่สุดอย่างแน่นอน ทว่าบัดนี้เจ้าหมดประโยชน์แล้ว ย่อมต้องเผ่นหนีเป็นยอดกระบวนท่า! เร็ว! เร็วเข้า!"