เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 129 ท่านปู่ยิ้ง
"หยวนอู๋จี้มิใช่หยวนอู๋จี้ แล้วยังจะเป็นผู้ใดได้อีก?" สวี่อิ้งและระฆังใหญ่ต่างหนาวสะท้านขึ้นมาพร้อมกัน
สวี่อิ้งยิ้มพลางกล่าว "เรื่องนี้พวกเราเพียงแค่คาดเดาไปเรื่อยเปื่อย มิอาจปักใจเชื่อเป็นจริงเป็นจังได้ ไม่แน่ว่าหยวนอู๋จี้อาจเป็นอัจฉริยะฟ้าประทาน หลังจากได้รับ 《วิชาพิสูจน์มหาเต๋าหวงถิง》 แล้วรู้แจ้งเห็นจริง จนบำเพ็ญเพียรไปถึงระดับขั้นของเซียน..."
เขากล่าวยังมิทันจบ น้ำเสียงก็ยิ่งมายิ่งขาดความมั่นใจ
ระยะเวลาเพียงหกเดือน คิดจะบำเพ็ญเพียรไปถึงระดับขั้นของสวีฝู เรียกได้ว่าดูแคลนสวีฝูเกินไปแล้ว!
สวีฝูที่ยืนอยู่บนขุนเขาเซียน ก็คือเซียนที่แท้จริง อยู่เหนือโลกีย์เข้าสู่แดนอริยะ การจะจัดการกับเหล่าเซียนนั่วเหล่านั้นเรียกได้ว่าง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ การที่หยวนอู๋จี้สามารถรบพุ่งขับเคี่ยวกับสวีฝูได้อย่างสูสี ย่อมมีเงื่อนงำอันใหญ่หลวงซ่อนอยู่ภายในอย่างแน่นอน
ทันใดนั้น ทางทิศของเขาหลีซานพลันบังเกิดแรงสั่นสะเทือนสะท้านฟ้าสะท้านดิน หยวนอู๋จี้รีบออกคำสั่ง ให้วิหคมังกรทั้งสองตัวบินลงไปหลบซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางทิวเขาเบื้องล่างทันที
สวี่อิ้งทอดสายตามองไปยังเขาหลีซาน เห็นตุ๊กตาทองคำแห่งสุสานหลวงสิบตนเหาะทะยานขึ้นสู่เวหาแต่ไกล ปลดปล่อยอานุภาพอันสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ลำแสงสิบสายพุ่งทะยานตรงขึ้นสู่เมฆาเก้าชั้นฟ้า ส่งผลให้ท้องฟ้าบิดเบี้ยว เมฆาบนฟากฟ้าก็พลอยบิดหมุนวนเป็นรูปวังวนพายุ แปลกประหลาดน่าสะพรึงกลัวเป็นล้นพ้น!