เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 122 รับโองการจากสวรรค์ ชั่วชาตินี้จงสะกดชั่วนิรันดร์
หินมหึมาพังทลายร่วงกราวลงมาเป็นแถบๆ บนผิวหน้าของยอดเขาเหินเวหาค่อยๆ ปรากฏลวดลายโบราณเก่าแก่ กรวดหินในร่องลายก็ถูกแรงสะเทือนจนสั่นระริกและหลุดร่วงลงมา
ยอดเขาเหินเวหาสว่างวาบขึ้นทีละปล้องๆ เสียงหวีดหวิวสั่นสะเทือน เล่าปรมาจารย์นั่วที่กำลังแย่งชิงกระถางสำริดและต้นไม้สำริดต่างพากันตกตะลึงจนตาค้าง แต่ละคนต่างเงยหน้าขึ้นมอง
"นี่คือสมบัติวิเศษอันใดกัน?"
"เป็นสมบัติวิเศษที่หลอมสร้างขึ้นจากขุนเขาปู้โจวหรือ?"
"ปฐมจักรพรรดิรวบรวมสมบัติวิเศษทั่วหล้ามาหลอมสร้างเป็นตุ๊กตาทองคำสิบสองตน หรือว่าจะมีผู้ใดขุดเอาตุ๊กตาทองคำสิบสองตนออกมา หลอมสร้างเป็นเสาหินขนาดยักษ์เช่นนี้?"
……
น้ำป่าไหลหลาก กระถางสำริดและต้นไม้ล้ำค่าสำริดที่ถูกน้ำซัดพาออกมาจากในขุนเขา ย่อมนับเป็นสมบัติอันยอดเยี่ยมไร้ที่ติ โดยเฉพาะต้นไม้ล้ำค่าสำริดต้นนั้น สูงถึงสี่จั้ง แผ่กิ่งก้านสำริดออกไปสิบสองกิ่ง บนกิ่งก้านมีกาดำสามขาที่หล่อขึ้นจากทองคำบริสุทธิ์ กิ่งก้านตรงกลางมีลวดลายรูปดวงอาทิตย์
ต้นไม้ล้ำค่าสำริดต้นนี้แผ่ระลอกคลื่นอานุภาพอันเกรียงไกรออกมา คราใดที่มีแสงสนธยาทะยานขึ้นสู่เวหา ย้อมทิวเขาโดยรอบจนแดงฉานไปทั่ว อีกทั้งกาดำสามขาสิบสองตัวยังบินขึ้นมาจากต้นไม้เป็นระยะๆ ผลัดกันโฉบขึ้นลง ผู้ใดบังอาจเข้าใกล้ ก็จะบินเข้ามารุมจิกตี แม้แต่ยอดฝีมือนั่วที่ฝึกสำเร็จถ้ำสวรรค์ห้าชั้นฟ้า ก็มักจะถูกสังหารสิ้นใจในการโจมตีเพียงคราเดียว!