เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 123 สิบสองตุ๊กตาทองคำของบรรพชนมังกร
เป่ยเฉินจื่อและเซียนจื่ออวี้ถังโกรธเกรี้ยวเป็นล้นพ้น เมื่อครู่นี้ทั้งสองคนมองเห็นอย่างชัดเจน สมุดทองคำที่สวีฝูเปิดแสดงออกมานั้น แท้จริงแล้วคือเนื้อหาของยันต์กระดาษบนแท่นบูชาที่ใช้สะกดผนึกสวี่อิ้งเอาไว้นั่นเอง!
เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร?
หากถูกผู้ฝึกปราณที่โผล่มาจากแห่งหนตำบลใดก็มิทราบผู้นี้ถอดรหัสเนื้อหาบนยันต์กระดาษได้สำเร็จ สวี่อิ้งหลุดพ้นจากพันธนาการ ทั้งสามคนพวกเขาย่อมต้องถูกทัณฑ์สวรรค์ลงทัณฑ์จนดับสูญชั่วนิรันดร์ มิม่อาจผุดเกิดได้อีก!
ยิ่งไปกว่านั้น มิทันที่ทัณฑ์สวรรค์จะลงทัณฑ์พวกเขา สวี่อิ้งก็คงจะฉีกร่างพวกเขาออกเป็นหมื่นๆ ชิ้นเสียก่อนแล้ว!
"ชายหน้าบากผู้นี้มีที่มาอย่างไรกันแน่?"
เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผากของเป่ยเฉินจื่อเต้นตุบๆ เอ่ยเสียงต่ำ "เหตุใดจึงได้อักขระยันต์สะกดมารไปครอบครองได้? อักขระยันต์สะกดมารแทบมิเคยปรากฏต่อสายตาคนนอกมาก่อนเลย!"
เซียนจื่ออวี้ถังกัดฟันกรอดๆ จนเกิดเสียงดัง เอ่ยว่า "ครึ่งปีมานี้ พวกเราเพิ่งจะรักษาอาการบาดเจ็บจนหายดี บัดนี้กำลังจะเกิดเรื่องขึ้นอีกแล้ว! เป่ยเฉิน หรือพวกเราจะลองหยั่งเชิงดูที่มาของเขาก่อนดีหรือไม่?"
เป่ยเฉินจื่อลังเลอยู่ชั่วครู่ เอ่ยว่า "ผู้ที่สามารถนำอักขระยันต์สะกดมารออกมาได้ ย่อมมิใช่คนธรรมดาสามัญเป็นแน่ รอให้กองกำลังหนุนมาถึงก่อนค่อยว่ากันเถิด"
หางตาของเขากระตุกถี่ๆ มีความระมัดระวังรอบคอบขึ้นมากโข