เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 121 ความจริงของวิชานั่ว
สตรีผู้นั้นถ่มน้ำลายติดต่อกันหลายครา จิตใจหวาดหวั่นอย่างยิ่ง ด้วยเกรงว่าระฆังใหญ่จะแทงใจดำเปิดโปงสภาพจิตใจของตน
ระฆังใหญ่เปิดโปงนางอย่างไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย เอ่ยว่า "แม่นางผู้นั้น เจ้าเงยหน้าขึ้นดูแก่นทองคำของเจ้าสิ ว่ากลายสภาพเป็นเช่นไรไปแล้ว ยังมีหน้ามาบอกว่ามิใช่ความคิดของตนเองอีกหรือ?"
ฮวาเชียนเฉินรีบเงยหน้าขึ้นมอง และก็เห็นแก่นทองคำของตนในยามนี้แปรเปลี่ยนเป็นขุ่นมัวแปดเปื้อนจนมิอาจทนดู เดิมทีแก่นทองคำสุกปลั่งเปล่งประกายสีทอง ลำแสงศักดิ์สิทธิ์นับหมื่นสายสาดส่อง อาจส่องกระทบแม้ละอองธุลีในเวหา ทั้งยังส่องทะลุความมืดมิดในห้วงสุญตา!
ทว่าบัดนี้ แก่นทองคำที่แปดเปื้อนมลทินนี้ กระทั่งแสงสว่างสักสายก็ยังไร้สิ้น!
ระฆังใหญ่เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังเปี่ยมเจตนาดี "แก่นทองคำของเจ้า ถูกความคิดจิตใจของเจ้าเองแปดเปื้อนเข้าแล้ว เจ้าจงตั้งจิตแห่งเต๋าให้มั่นเสียบ้างเถิด อย่ามัวแต่คิดเรื่องสัพเพเหระเหลวไหลพวกนั้นอยู่เลย อาอิ้ง เด็กหญิงผู้นี้ต่อให้ได้รับการถ่ายทอดที่แท้จริงจากเจ้า ก็มิอาจสำเร็จเป็นเซียนได้หรอก รากหยั่งจิตวิญญาณไม่เพียงพอ"
สวี่อิ้งจับขวานหินมั่น วางคมขวานลงบนแก่นทองคำ แก่นทองคำที่แปดเปื้อนนั้นพลันค่อยๆ คืนสู่ความกระจ่างใสดังเดิม สวี่อิ้งยิ้มพลางกล่าวว่า "ท่านปู่จง รากหยั่งคือสิ่งใดกัน? มนุษย์เราเดิมทีก็มีความคิดจิตใจอันหลากหลายคลุกเคล้าปะปน หากจิตใจบริสุทธิ์ไร้เดียงสาและมีรากหยั่งดีเลิศแล้วจะสำเร็จเป็นเซียนได้ เช่นนั้นยังต้องบำเพ็ญเพียรไปไยเล่า?"