เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 120 ไม่ เจ้ามาได้จังหวะพอดี
สวี่อิ้งกระซิบเสียงแผ่ว "ท่านเจ็ด ท่านวัว ข้ารู้สึกว่าจิตใจของสวีฝูส่วนใหญ่น่าจะมีปัญหาอยู่บ้าง หนทางต่างกันมิอาจร่วมปรึกษา พวกเราหนีไปจะดีกว่า ท่านปู่ระฆัง พวกเราจะหนีรอดหรือไม่"
ระฆังใหญ่จู่ๆ ก็พุ่งทะยานเข้าใส่สวีฝู ตวาดก้อง "ไม่ลองแล้วจะรู้ได้อย่างไร ข้าจะต้านทานเขาไว้เอง พวกเจ้ารีบหนีไปก่อน!"
สวี่อิ้งและหวันชีต่างก็ชะงักไป "ท่านปู่ระฆังใจกล้าหาญชาญชัยปานนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน"
พวกมันมิรู้เลยว่า นับตั้งแต่สวี่อิ้งถูกสะกดผนึกอีกคราจนถึงบัดนี้ เวลาได้ล่วงเลยผ่านไปนานถึงหกเดือนแล้ว ในช่วงเวลาเหล่านี้จู๋ฉานฉานว่างเมื่อใดก็ซัดหมัดดังปังๆ ใส่ระฆังใหญ่ รักษาบาดแผลเก่าของมันจนหายดีตั้งนานแล้ว
สามเดือนแรก ระฆังใหญ่แอบดูดกลืนลมปราณโลหิตของหวันชีและจู๋ฉานฉาน สามเดือนหลัง ระฆังใหญ่แอบดูดกลืนลมปราณโลหิตของหวันชี จู๋ฉานฉาน และสวี่อิ้ง พละกำลังแม้จะมิอาจกล่าวได้ว่าฟื้นฟูกลับคืนสู่จุดสูงสุด ทว่าฟื้นฟูขึ้นมาได้ถึงเก้าส่วนย่อมมีอย่างแน่นอน
นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านปู่ระฆังได้ออกรบด้วยความพร้อมเพรียงถึงเพียงนี้ จึงกระเหี้ยนกระหือรืออยากจะลงมือนานแล้ว อย่าว่าแต่เพียงแค่สวีฝูคนเดียวเลย ต่อให้เป็นมารฟ้าหรือเทพสวรรค์ มันก็พร้อมจะพุ่งชนเข้าไปเช่นกัน!
"กัง——"