เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 119 หยินและหยาง มนุษย์และเงา
หวันชีและระฆังใหญ่ใจหายวาบ 'รอยแผลเป็นตรงหางตาของสวีฝู เป็นรอยแผลที่อาอิ้งทิ้งไว้ให้เขางั้นรึ อาอิ้งในยุคสมัยนั้น ปลดผนึกไปถึงขั้นใดกันแน่'
พวกมันอดมิได้ที่จะหวนนึกถึงการศึกที่ภูเขาถงไป่ สวี่อิ้งสังหารมารฟ้าที่สิงสู่ในซากศพเซียน ซัดพวกเป่ยเฉินจื่อทั้งสามคนจนบาดเจ็บสาหัสปางตาย
ในเวลานั้นสวี่อิ้งมีพลังฝึกปรือเพียงแค่ขั้นเปิดด่านเท่านั้น ยอดฝีมือขั้นทะยานสู่เบื้องบนกลุ่มหนึ่งยังมิอาจต้านทานได้เกินสองสามกระบวนท่า หากมิใช่พวกเขาจุดธูปเปิดใช้งานยันต์กระดาษได้ทันท่วงที เกรงว่าชั่วพริบตาต่อมาคงต้องถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก!
หากดูจากรอยแผลเป็นตรงหางตาของสวีฝูแล้ว บาดแผลนั้นย่อมต้องลึกถึงกะโหลกศีรษะอย่างแน่นอน น่าจะเป็นบาดแผลที่แทงทะลวงผ่านสมอง นึกภาพออกได้เลยว่าในตอนนั้นสวี่อิ้งลงมือด้วยการโจมตีปลิดชีพ หมายจะเอาชีวิตของสวีฝูโดยแท้!
'ระหว่างคนทั้งสองน่าจะมีความแค้นใหญ่หลวงต่อกัน'
หวันชีและระฆังใหญ่รำพึงในใจเงียบๆ 'ทว่า เหตุใดสวีฝูจึงยังคงเชื้อเชิญให้อาอิ้งมาร่วมฟื้นฟูเหล่าผู้ฝึกปราณเล่า แท้จริงแล้วเขามีเจตนาดีหรือมีแผนร้ายแอบแฝงกันแน่'
สวี่อิ้งหันกลับมา หันหลังให้แก่สวีฝู จ้องมองไปยังเซียงไห่คงและฉู่สือซานเหนียง
คนทั้งสองค่อยๆ ก้าวถอยหลัง เซียงไห่คงกล่าวอย่างระมัดระวัง "หากท่านบรรพชนสวี่ยังคงบีบคั้นไม่เลิกรา เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชีวิต ข้าย่อมไม่มีทางยอมถอยให้อย่างแน่นอน ข้าเกรงแต่ว่าจะเผลอทำร้ายเทพเซียนไม่แก่เฒ่าเข้า!"