เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 118 การฟื้นฟูอำนาจของผู้ฝึกปราณ
สวี่อิ้งทอดสายตามองไปยังเขา มองเห็นเปลวไฟในดวงตาของเขา ลุกโชนโชติช่วง สิ่งที่ผลักดันให้มันลุกไหม้คือปณิธานอันมิยอมก้มหัว!
สวีฝูกล่าว "การข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์ทะยานสู่เบื้องบน เป็นเพียงความปรารถนาส่วนตัวของข้าเท่านั้น ทว่าเป้าหมายที่แท้จริงของข้า คือการสืบสาวค้นหาต้นกำเนิด สะสางความวุ่นวายคืนสู่ความถูกต้อง! คือการฟื้นฟูอำนาจ!"
เขามีท่าทีฮึกเหิม กล่าวด้วยสุรเสียงกังวาน "การฟื้นฟูอำนาจของผู้ฝึกปราณ!"
สวี่อิ้ง ระฆังใหญ่ และหวันชี ต่างจ้องมองเขาด้วยความตกตะลึง
"เมื่อสามพันปีก่อน ผู้ฝึกปราณแซ่ต่งสั่งยกเลิกสำนักคิดทั้งปวง เชิดชูเพียงวิชานั่วแต่เพียงผู้เดียว เสนอแนวคิดฟ้าคนสอดประสาน จนในที่สุดก็นำไปสู่การฝังกลบผู้ฝึกปราณจนสิ้น!"
แววตาของสวีฝูลุกโชน สองมือวางลงบนบ่าของสวี่อิ้ง กล่าวอย่างจริงใจเป็นล้นพ้น "สามพันปีมานี้ วิชานั่วรุ่งเรืองเฟื่องฟู ผู้ฝึกปราณตกต่ำเสื่อมถอย ทว่าวิชานั่วมันมีค่าอันใด อายุขัยเพียงสามร้อยปี กระทั่งยังอายุสั้นกว่าปีศาจในขั้นรวบรวมลมปราณเสียอีก สู้สุนัขที่บ้านข้าเลี้ยงไว้ยังมิได้เลย! สุนัขยังมีอายุยืนยาวกว่านั่วซือเสียอีก!"
เขากล่าวเสียงดัง "วิชานั่วคือความผิดพลาด! สามพันปีที่ต้องแปดเปื้อนธุลี สามพันปีแห่งค่ำคืนอันมืดมิด บัดนี้ถึงเวลาแล้ว รุ่งอรุณแรกแย้ม คือช่วงเวลาที่ผู้ฝึกปราณจะหวนคืนสู่ความยิ่งใหญ่อีกครา! ท่านสวี่ ท่านคือเทพเซียนไม่แก่เฒ่า!"
ในสมองของสวี่อิ้งเกิดเสียงระเบิดดังกึกก้อง 'ข้าคือเทพเซียนไม่แก่เฒ่างั้นรึ'