เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117 มหาภัยตัดขาดวิถีสู่การทะยาน
สวีฝูยืนอยู่บนขุนเขาเซียนฟางจ้าง ยื่นมือออกไปหาสวี่อิ้ง สวี่อิ้งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือไปกุมมือของเขา สวีฝูออกแรงดึง ดึงร่างของเขาขึ้นไปบนขุนเขาเซียนฟางจ้าง
หวันชีรีบหดขนาดตัวลง กระโดดทะยานร่างขึ้นไปบนภูเขาเซียน ร้องว่า "รอข้าด้วย!"
สวี่อิ้งยืนอยู่บนภูเขาเซียนลูกน้อยแห่งนี้ เดาะลิ้นด้วยความอัศจรรย์ใจ
ขุนเขาเซียนฟางจ้างมีขนาดกว้างยาวเพียงจั้งเศษเท่านั้น ทว่าให้คนยืนสองคนกลับกว้างขวางเหลือเฟือ
ภูเขาเซียนลูกน้อยแห่งนี้เหาะลอยออกไปนอกพระตำหนัก ยามที่เหาะบินไป หน้าผาหินปรากฏลวดลายอันน่าอัศจรรย์ผุดขึ้นมา แปรเปลี่ยนไปมาไม่หยุดหย่อน
สายตาของสวี่อิ้งหยุดลงบนลวดลายเหล่านี้ รู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง คล้ายกับอักษรลายวิหคแมลง ทว่าครั้นเพ่งมองอย่างละเอียด ลวดลายเหล่านั้นกลับอันตรธานหายไป มิเปิดโอกาสให้เขาได้ใคร่ครวญถึงความล้ำลึกที่ซ่อนอยู่ภายใน
"ภูเขาลูกนี้ เป็นเศษชิ้นส่วนของแดนเซียนจริงๆ หรือ ดูเหมือนจะธรรมดาสามัญยิ่งนัก"
หวันชีเกาะอยู่บนใบหูของสวี่อิ้ง กวาดสายตามองสำรวจรอบด้าน กระซิบเสียงแผ่ว "สวีฝูยืนอยู่บนภูเขาตลอดเวลา หรือว่าเขาจะไม่สามารถก้าวพ้นออกจากภูเขาลูกนี้ได้"
จิตสำนึกของระฆังใหญ่กระเพื่อมไหว กล่าวว่า "หากเขาก้าวออกจากภูเขาลูกนี้ จะเป็นอย่างไร"