เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 116 ผู้ฝึกปราณสวีฝู
"สวีฝูรึ" สวี่อิ้งรู้สึกคุ้นหูกับชื่อนี้อยู่บ้าง ทว่ากลับนึกไม่ออกว่าเคยได้ยินจากที่ใด จึงรับเทียบเชิญมาจากมือของชายหนุ่มผู้นั้น
ตัวอักษรบนเทียบเชิญสละสลวยงดงามยิ่ง มีท่วงทำนองสง่างามดั่งยุคฉินและฮั่น เขียนไว้ว่า "ข้าน้อยพรากจากท่านมาสี่พันปี ช่วงชีวิตที่เหลือมิอาจได้พบหน้า คำนึงหาเป็นล้นพ้น บัดนี้ข้าน้อยหวนคืนมาจากเกาะเซียน หวังว่าจะได้พบท่านสวี่อีกครา สวีฝูคำนับก้มกราบ"
หวันชีชำเลืองมองเนื้อหาบนเทียบเชิญ ทั้งตื่นตระหนกทั้งสงสัย กล่าวว่า "สวีฝูรึ หรือว่าจะเป็นสวีฝูผู้นำพาเด็กชายหญิงสามพันคน ออกทะเลตามหาเกาะเซียน เพื่อแสวงหาโอสถอายุวัฒนะให้แก่จักรพรรดิจู่หลงผู้นั้น"
สวี่อิ้งเอ่ยถาม "เสี่ยวชี สวีฝูผู้นี้มีชื่อเสียงมากหรือ"
หวันชีกล่าว "อย่าว่าแต่มีชื่อเสียงเลย! เขาคือผู้ฝึกปราณเมื่อสี่พันกว่าปีก่อน กราบทูลจักรพรรดิจู่หลงว่าในทะเลมีเกาะเซียน บนเกาะยังมีเซียนที่ยังมิได้ทะยานสู่เบื้องบนสถิตอยู่ จักรพรรดิจู่หลงจึงมอบเด็กชายหญิงสามพันคนให้แก่เขา มีพระราชโองการให้เขาไปแสวงหาโอสถอายุวัฒนะ ผลปรากฏว่าเขาไปแล้วมิเคยกลับมา บ้างก็ว่าเขาค้นพบเกาะเซียน ทว่าโอสถอายุวัฒนะมีเพียงเม็ดเดียว จึงกลืนกินไว้แต่เพียงผู้เดียว บ้างก็ว่าเขาหาเกาะเซียนไม่พบ กลัวว่าจู่หลงจะประหารชีวิตจึงหลบซ่อนตัวไป บ้างก็ว่าเขาเป็นเพียงคนต้มตุ๋นคนหนึ่ง ข้าเคยเห็นบันทึกทำนองนี้ในหนังสือตั้งหลายเล่ม!"