เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 115 ไขปริศนาหกมหาขุมทรัพย์
ณ หมู่บ้านหม่าโถวโพ สวี่อิ้งนั่งอยู่อย่างเรียบร้อยว่าง่าย ถูกหลูซื่อกดศีรษะไว้ ตักน้ำราดลงบนศีรษะทีละกระบวย ช่วยเขาล้างคราบเลือดที่ซุกซ่อนอยู่ในเส้นผมออก
"ชั่วชีวิตของข้าก็ช่วยเขาสระผมเช่นนี้มาโดยตลอด สระมาเจ็ดปีแล้ว ไยจะไม่ใช่ลูกชายของข้าไปได้เล่า" หลูซื่อกล่าวไปพลาง น้ำตาก็ร่วงเผาะลงมา
ชาวบ้านต่างถือคราดไม้ เสียม มีดทำครัว ล้อมวงเข้ามา ไม่ยอมให้หวันชี ระฆังใหญ่ และจู๋ฉานฉาน พาตัวสวี่อิ้งไป
แม้พวกเขาจะอ่อนแออย่างยิ่งยวด และมีความหวาดกลัวต่องูยักษ์เป็นล้นพ้น ทว่าก็ยังคงรวบรวมความกล้าก้าวขึ้นมาข้างหน้า
หลูซื่อสระผมให้สวี่อิ้งเสร็จ ปาดน้ำตา สะอื้นไห้กล่าว "ไยจะไม่ใช่ลูกชายของข้าไปได้เล่า"
สวี่อิ้งยันกายลุกขึ้นนั่ง กล่าวว่า "ท่านแม่ ข้าอาจจะมิใช่ลูกชายของท่านจริงๆ ข้าสามารถจำเรื่องราวบางอย่างได้อย่างเลือนราง ข้าจำได้ว่างูยักษ์ตัวนี้แซ่วัว มีนามว่าหวันชี ข้ากับมันร่วมเป็นร่วมตาย ผ่านเรื่องราวมามากมาย อีกทั้งยังมีท่านปู่ระฆัง ในสมองของข้ามีภาพเหตุการณ์ที่มันสู้ตายเพื่อปกป้องข้าอยู่ตลอดเวลา"
จู๋ฉานฉานเผยสีหน้าคาดหวังออกมา "แล้วบรรพชนเช่นข้าเล่า"
สวี่อิ้งลังเลครู่หนึ่ง "เจ้าคือเจ้าสาววัยเด็กของข้ารึ"
จู๋ฉานฉานโกรธจัด ซัดกำปั้นลงบนศีรษะของเขาดังปังๆ สองหมัด "เจ้าฝันไปเถอะ! คิดอะไรของเจ้ากัน"