เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 114 ข้าต้องการให้ฟ้านี้ มิอาจบดบังสายตาข้า
ชาวบ้านแห่งหมู่บ้านหม่าโถวโพในที่สุดก็สงบลงได้ ต่างพากันยืนตัวตรงอย่างว่าง่ายอยู่ตรงนั้น มิกล้าขยับเขยื้อน แม้แต่เทพเจ้าเหอป๋อผู้แต่งภรรยาไปหลายสิบคนตนนั้น ก็ยังตัวสั่นงันงก มิกล้าแม้แต่จะหายใจแรง
หวันชีไต่ถามเสร็จสิ้น ในใจพลันยินดีเหลือล้น หัวเราะร่ากล่าวว่า "อาอิ้งอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย!"
ระฆังใหญ่และจู๋ฉานฉานต่างก็มีความกังวลอยู่บ้าง ระฆังใหญ่กล่าว "คนพวกนี้กลับบอกว่าอาอิ้งใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาเจ็ดปีแล้ว เห็นได้ชัดว่าเป่ยเฉินจื่อและคนเหล่านั้นได้ดัดแปลงความทรงจำของพวกเขา ในเมื่อความทรงจำของพวกเขาถูกดัดแปลง ความทรงจำของอาอิ้งก็น่าจะถูกดัดแปลงไปด้วยเช่นกัน"
หวันชีกล่าว "เช่นนั้นก็แก้กลับคืนมาเสียก็สิ้นเรื่อง!"
จู๋ฉานฉานส่ายหน้าพลางกล่าว "ยากยิ่งนัก ต่อให้แก้กลับมาได้ก็เป็นเพียงความทรงจำจอมปลอม เว้นเสียแต่ว่าจะปลดผนึกออก ทว่าผนึกของสวี่อิ้ง..."
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย
ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ นางติดตามระฆังใหญ่และหวันชีร่อนเร่ไปทั่ว จึงค่อยๆ เริ่มเข้าใจความเป็นมาและชาติกำเนิดของสวี่อิ้งขึ้นมาบ้าง คาดเดาได้ว่าความทรงจำของสวี่อิ้งน่าจะถูกผู้ใดบางคนสะกดผนึกไว้ เพียงแต่ระยะเวลาแห่งการผนึกนั้นยาวนานเหลือเกิน อีกทั้งจำนวนครั้งของการผนึกก็มากเสียจนยากจะจินตนาการได้
ทุกครั้งหลังจากถูกผนึก สำหรับสวี่อิ้งแล้วล้วนเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ มีชีวิตใหม่อีกชาติภพหนึ่ง