เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 113 สวี่อิ้งคนอู่หลิง
"เพียงแค่ระดับสวรรค์ชั้นสามแห่งขั้นเปิดด่าน ก็ซัดพวกเราผู้ฝึกปราณขั้นทะยานสู่เบื้องบนทั้งสามคนจนมีสภาพน่าเวทนาถึงเพียงนี้"
เป่ยเฉินจื่อกระอักเลือดไม่หยุด สุรเสียงแหบพร่ากล่าว "หากเขาฟื้นคืนสู่สภาพสูงสุด..."
สตรีอาภรณ์แดงและผู้เฒ่าหน้าอมทุกข์ต่างก็สะท้านเยือก อย่าว่าแต่ฟื้นคืนสู่สภาพสูงสุดเลย ต่อให้เป็นครานี้ พวกเขาทั้งสามคนร่วมมือกันก็เกือบจะถูกฟาดฟันจนวิญญาณแหลกสลายกลายเป็นผุยผง!
หากพวกเขามิได้นำอักขระสยบมารกลับมา หากเป่ยเฉินจื่อมิได้ปล่อยเสื้อคลุมสีเหลืองนำทางให้คนทั้งสองอย่างทันท่วงที เกรงว่าผลลัพธ์คงเกินกว่าจะจินตนาการได้
ทันใดนั้น ระฆังใหญ่ก็ลอยพุ่งเข้ามา ชนกระแทกเข้าใส่คนทั้งสามโดยไม่พูดพล่ามทำเพลง จู๋ฉานฉานหลบซ่อนอยู่ด้านหลังระฆัง ซัดกำปั้นหนึ่งหมัดลงบนตัวระฆัง เสียงระฆังดังกึกก้องกัมปนาท!
พวกเป่ยเฉินจื่อทั้งสามคนถูกสวี่อิ้งทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ทว่าพลังอำนาจของระฆังใหญ่เหือดแห้งไปจนหมดสิ้น ก็มิได้ดีไปกว่ากันเท่าใดนัก คนทั้งสามจึงต่างระดมพลังทั้งหมดที่มีเข้าต้านทาน ซัดระฆังใหญ่จนลอยกระเด็นไปในทันที
ในเวลานี้เอง จู๋ฉานฉานกระโดดพรวดออกมาจากหลังระฆัง ชกออกไปดังปังๆๆ สามหมัด คนทั้งสามโดนไปคนละหมัด ทันใดนั้นสมบัติวิเศษทั่วร่างพลันสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง คนทั้งสามหน้าถอดสี รีบปลุกเร้าพลังเวทที่หลงเหลืออยู่เพื่อสะกดความผิดปกติของสมบัติวิเศษของตน