เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 112 ไร้เทียมทาน
เป่ยเฉินจื่อได้ยินเสียงนี้ ก็อดมิได้ที่จะรู้สึกขนหัวลุกชัน สั่นสะท้านไปทั้งตัว แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง ตวาดเสียงดัง "สวี่อิ้ง! วันนี้เป็นช่วงเวลาความเป็นความตายของเจ้า หากเจ้าไร้ความสามารถ แม้แต่พวกเราก็ต้องตายอยู่ที่นี่ไปด้วยกัน!"
เขาไม่เคยเห็นสวี่อิ้งในยามที่ปลดผนึกมาก่อน และไม่รู้เลยว่าหลังจากปลดผนึกแล้ว จะบังเกิดผลลัพธ์อันน่าสะพรึงกลัวปานใดขึ้น
เขาเพียงแค่รับช่วงต่องานมาจากผู้ทำหน้าที่คนก่อนหน้าเท่านั้น
ก่อนหน้าเขา ยังมีผู้ฝึกปราณอีกกลุ่มหนึ่งที่รับหน้าที่งานเดียวกันนี้ เพียงแต่ผู้ฝึกปราณเหล่านั้นแก่ชราเกินไปแล้ว มิอาจประคับประคองผนึกต่อไปได้ ยามที่พวกเขาจัดการจัดวางเส้นทางชีวิตของสวี่อิ้งจึงมักเกิดข้อผิดพลาดขึ้น
หลังจากผู้ฝึกปราณเหล่านั้นได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นสู่เบื้องบน ภาระหน้าที่นี้จึงตกมาอยู่บนบ่าของพวกเป่ยเฉินจื่อทั้งสามคน
เป่ยเฉินจื่อเคยได้ยินตำนานบางเรื่องเกี่ยวกับสวี่อิ้งมาบ้าง ทั้งยังรู้ดีว่าการรักษาผนึกของสวี่อิ้งไว้มีความสำคัญยิ่งยวดเพียงใด ทว่าในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย เขาจำต้องคลายผนึกออกชั่วคราวบางส่วนอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้!
เขาพยายามสะกดข่มใจให้สงบ นึกในใจ 'แต่เคราะห์ดีที่ข้ามิได้ปลดผนึกออกทั้งหมด อักขระผนึกยังคงอยู่ ธูปบูชายังคงอยู่ ขอเพียงมันสังหารมารฟ้าได้แล้ว ข้าก็ค่อยจุดธูปต่อ ก็ยังคงสามารถทำให้มันกลับมาเป็นเด็กดีที่ว่าง่ายได้ดังเดิม!'
"เจ้าบังอาจถึงเพียงนี้เชียวรึ"