เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 111 ท่านผู้เฒ่าเปี่ยมคุณธรรมล้ำฟ้า
หลังจากพวกสวี่อิ้งจากไปได้ไม่นาน เห็นเพียงก้อนเนื้อและเลือดที่แหลกเหลวจนมิเป็นรูปคนก้อนนั้น ในที่สุดก็ประกอบร่างกลับคืนเป็นมนุษย์ กระทั่งเสื้อผ้าบนร่างที่เคยถูกทำลายจนแหลกละเอียดก็ฟื้นฟูกลับคืนสู่สภาพเดิม
เครื่องประดับไต้เซิ่งบนศีรษะของเขา ก็เหมือนเดิมทุกประการเช่นกัน
นี่คือคุณสมบัติเฉพาะตัวของมารฟ้า มารฟ้าจะจดจำคุณลักษณะทุกประการของร่างกายเนื้อเอาไว้ ต่อให้ถูกทำลายจนย่อยยับ ก็ยังสามารถฟื้นฟูกลับคืนสู่สภาพเดิมได้
เขาก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังยอดเขาที่แทบจะกลายสภาพเป็นที่ราบ ทว่าครั้นก้าวเท้าออกไปกลับเหยียบพลาดลงสู่ความว่างเปล่า เกือบจะล้มคะมำ
ชายหนุ่มอาภรณ์ขนนกก้มมองดูร่างตน เห็นตนเองขาดขาไปข้างหนึ่ง
เสื้อผ้าของเขาถูกตีจนแหลกละเอียด ไต้เซิ่งก็ถูกตีจนแหลกสลาย เพื่อที่จะฟื้นฟูสิ่งเหล่านี้ จึงต้องสูญเสีย "พลังฝึกปรือ" ไปมากเกินไป ส่งผลให้มิอาจฟื้นฟูขาข้างนี้กลับคืนมาได้
บนร่างของชายหนุ่มอาภรณ์ขนนกมีไอสีดำพวยพุ่ง ขาซ้ายแยกออกเป็นสองส่วน กลายสภาพเป็นขาสองข้าง เพียงแต่เรียวเล็กกว่าเดิมมาก ทว่าเขากลับหาได้ใส่ใจไม่ ก้าวเดินขึ้นมาจนถึงยอดเขา
เขาสูดดมกลิ่นอย่างแรง นั่นคือกลิ่นที่จู๋ฉานฉานทิ้งเอาไว้
กลิ่นอายของโอสถเซียนชนิดนี้มีแรงดึงดูดถึงตายสำหรับเขา ดึงดูดให้เขาก้าวตามออกไปเพื่อล่าเหยื่อ