เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 108 ความรักเมื่อสามพันปีก่อน
ระฆังใหญ่กระซิบเสียงแผ่ว "อาอิ้ง ไม่มีเรื่องราวกลับมาประจบเอาใจ หากมิใช่คนชั่วก็เป็นขโมย ตาเฒ่าผู้นี้เป็นพวกเดียวกับตาเฒ่าหน้าอมทุกข์ที่ป้อนน้ำแกงยายเมิ่งให้เจ้า อีกทั้งตอนที่พวกเราอยู่ในเสินตูแห่งที่สอง ยังเห็นเขาไปไหนมาไหนกับตาเฒ่าหน้าอมทุกข์..."
สวี่อิ้งมีรอยยิ้มประดับใบหน้า ทว่าสุรเสียงกลับลอดผ่านไรฟัน "อย่าเพิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่น รอดูไปก่อนว่าเขาคิดจะทำอะไร"
ระฆังใหญ่เข้าใจความหมาย รีบกำชับหวันชี หวันชีก็ตื่นรู้ขึ้นมาเช่นกัน มิได้เปิดโปงตาเฒ่าชุดขาว
สวี่อิ้งค้อมกายคารวะตาเฒ่าชุดขาว กล่าวอย่างสุภาพนอบน้อม "พบท่านผู้เฒ่าเป็นคราที่สอง ยังมิทันได้เรียนถามชื่อแซ่ของท่านผู้เฒ่าเลย"
ตาเฒ่าชุดขาวแย้มยิ้มพลางกล่าว "ข้าแซ่เป่ย นามว่าเฉิน คนที่รู้จักข้า ล้วนเรียกข้าว่าเป่ยเฉินจื่อ"
เขาทอดสายตามองไปยังจู๋ฉานฉาน บังเกิดความอยากอาหารขึ้นมาอย่างอดมิได้ ทั้งตื่นตระหนกทั้งสงสัย นึกในใจ 'ยายหนูคนนี้ช่างหอมยิ่งนัก นางฝึกฝนตนเองอย่างไรจนกลายสภาพมาน่าอร่อยถึงเพียงนี้ ช่างหาได้ยากยิ่งแท้ๆ!'
สวี่อิ้งนอบน้อมขอคำชี้แนะ "ท่านผู้เฒ่าทราบความเป็นมาของตี้ชิวแห่งนี้หรือไม่"