เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 109 ปริศนาแห่งเวยซวี
สวี่อิ้งเหม่อลอยไปชั่วขณะ รสชาติอันแสนคุ้นเคยนี้ คือรสชาติของน้ำแกงยายเมิ่งโดยแท้
ทุกสิ่งทุกอย่างในความฝันของเขา ล้วนเป็นเรื่องจริง
นั่นหาใช่ความฝันไม่ บางทีอาจเป็นการหวนคืนสู่ถิ่นเดิม หรือบางทีสถานที่แห่งนี้อาจผนึกพลังลึกลับบางอย่างเอาไว้ ทำให้ความทรงจำช่วงหนึ่งเมื่อสามพันปีก่อนของเขาที่เคยถูกฝังกลบตื่นขึ้นมา
เรื่องราวในอดีตเหล่านั้นถูกน้ำแกงยายเมิ่งสะกดผนึกไว้ จนเขาหลงลืมไปสิ้น บัดนี้จึงได้หวนกลับคืนมาอีกครา
เขาได้ทบทวนความทรงจำช่วงนั้นในความฝัน ดั่งความฝันดั่งมายา
หัวใจของเขาราวกับลุกท่วมด้วยเปลวเพลิง เปี่ยมล้นด้วยความโศกเศร้าและเคียดแค้น เหตุใดตนเองจึงต้องเผชิญกับเรื่องราวทั้งหมดนี้ ใครกันแน่ที่กำลังบงการชะตากรรมของเขาอยู่
เขาเจ็บแค้นจนอยากจะเข่นฆ่าผู้คน!
เป่ยเฉินจื่อตาเฒ่าชุดขาวมองดูเขาแหงนหน้าดื่มน้ำแกงยายเมิ่งลงไปหนึ่งถ้วยรวดเดียว ทว่ากลับทำราวกับไม่มีเรื่องอันใดเกิดขึ้น ในใจอดมิได้ที่จะหนาวเยียบ 'ดื่มจนเหมือนดื่มน้ำเปล่าไปแล้ว สหายเต๋าทั้งสองคนน่าจะไปถึงตำหนักเทวะแล้วกระมัง หวังว่าพวกเขาจะรีบส่งอักขระสยบมารมาให้โดยเร็ว อย่าได้เกิดเรื่องระหว่างทางเลย...'
สายตาอันเย็นเยียบของสวี่อิ้งกวาดมองมา หัวใจของเป่ยเฉินจื่อพลันกระตุกวูบ เกือบจะเผ่นหนีไป ในใจร้องอุทานว่าแย่แล้ว 'สายตานี่มันอะไรกัน หรือว่ามันจะจำข้าได้'