เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107 นครโบราณที่สาบสูญ
"เขาออกจากเสินตูไปแล้ว อีกทั้งยังฟันซ้ำลงบนศพของสือจิ้งถังอีกหนึ่งกระบี่"
บรรดาตระกูลใหญ่ในเสินตูยังคงจับตาดูความเคลื่อนไหวของสวี่อิ้ง ข่าวคราวถูกส่งต่อมาอย่างมิขาดสาย
ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่นี้น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง บีบให้แต่ละตระกูลจำต้องพิจารณาสวี่อิ้งใหม่อีกครา
ก่อนหน้านี้ พวกเขาเพียงมองคนจับงูจากบ้านนอกผู้นี้เป็นเด็กหนุ่มที่หัวไวคนหนึ่ง เป็นเพียงเครื่องมือที่สามารถช่วยให้พวกเขาบรรลุการทะยานสู่เบื้องบนได้ การเชิญสวี่อิ้งมายังเสินตูก็เพื่อหมายจะเลี้ยงดูสวี่อิ้งเป็นข้ารับใช้ในตระกูล เพื่อคอยถอดรหัสคัมภีร์เซียนที่พวกเขารวบรวมมา
ทว่าต่อมามีข่าวแพร่สะพัดว่าสวี่อิ้งเป็นอมตะชน สวี่อิ้งในสายตาของพวกเขา จึงแปรเปลี่ยนจากข้ารับใช้ที่สามารถใช้ประโยชน์ได้ กลายเป็นโอสถอายุวัฒนะที่สามารถกลืนกินได้
ยิ่งไปกว่านั้น หากใช้วิธีการที่เหมาะสม เช่น เฉือนเนื้อของสวี่อิ้งไปพลาง ให้นั่วซือของตระกูลโจวคอยรักษาเขาไปพลาง ก็ยังสามารถผลิตโอสถอายุวัฒนะออกมาได้อย่างต่อเนื่องมิรู้จบสิ้น!
เรียกได้ว่าทุกคนต่างหมายปองจะกินเนื้อของเขา!
ทว่าบัดนี้ สวี่อิ้งในสายตาของพวกเขากลับแตกต่างไปจากเดิมแล้ว
เครื่องมือที่ช่วยส่งเสริมการทะยานสู่เบื้องบน มหาโอสถทิพย์ในร่างมนุษย์ที่ช่วยให้มีชีวิตอมตะผู้นี้ กลับงอกคมเขี้ยวอันแหลมคมออกมาเต็มปาก!