เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 106 ถอนรากต้องถอนโคน
ทั้งสามคนเห็นตัวอักษรบนกระดาษยันต์เหลือง ต่างก็ผ่อนลมหายใจคล้ายยกภูเขาออกจากอก ผู้เฒ่าหน้าอมทุกข์กล่าวว่า "ข้าจะไปตำหนักเทวะ นำอักขระสยบมารมา พวกเจ้าสองคนจงเฝ้าอยู่ที่นี่ คอยจับตาดูเขาให้มั่น ห้ามผิดพลาดเด็ดขาด!"
สตรีอาภรณ์แดงกล่าวว่า "อักขระผนึกมีความสำคัญยิ่งยวด ยามนี้เป็นช่วงกลียุค หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันระหว่างทางคงมิเป็นการดี ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า!"
ผู้เฒ่าหน้าอมทุกข์ไตร่ตรองชั่วครู่ จึงกล่าวว่า "ตกลง ในเมื่อสถานการณ์คับขัน พวกเราจะรีบไปรีบกลับ ทางฝั่งสวี่อิ้งคงต้องรบกวนสหายเต๋าแล้ว"
ตาเฒ่าชุดขาวกล่าวว่า "พวกเจ้าอย่าได้ชักช้าเสียเวลาระหว่างทาง มิเช่นนั้นข้าคงต้องอกสั่นขวัญแขวนเป็นแน่"
"พวกเราเข้าใจแล้ว!" ผู้เฒ่าหน้าอมทุกข์และสตรีอาภรณ์แดงรีบรุดจากไปอย่างเร่งด่วน
ตาเฒ่าชุดขาวหันไปมองยังเมืองเสินตู เห็นเพียงสวี่อิ้งใช้ระฆังสั่นสะเทือนสังหารสือเป่ยฮวางจนตกตาย แล้วบุกทะลวงเข้าไปในจวนสือต่อ ขับเคลื่อนขวานหินที่เปล่งแสงโลหิตท่วมท้นเปิดฉากเข่นฆ่าสังหารหมู่ ชั่วพริบตานั้นโลหิตไหลนองกลายเป็นสายธาร
ไม่ว่าผู้ใดจะบุกเข้ามา ล้วนถูกฟันสะบั้นด้วยขวานเดียวทั้งสิ้น แม้ขวานเดียวฟันมิขาด สวี่อิ้งก็เพียงสะบัดมือสั่นระฆังเบาๆ ก็สะเทือนจนวิญญาณแตกกระเจิงสูญสลายไป!