เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 104 โอสถเซียนอมตะ
แม้เด็กหญิงจะวางท่าทางดั่งผู้ใหญ่ ทว่าน้ำเสียงกลับใสแจ๋ว รัวเร็วประหนึ่งเสียงไม้กรับขยับไม่หยุดหย่อน การที่นางใช้ภาษาโบราณอันยากแท้หยั่งถึงนั้นก็ดูจะไม่ค่อยคล่องปากนัก จึงหันมาใช้ภาษาปกติสนทนากับสวี่อิ้ง แม้จะมีคำโบราณที่ฟังขัดหูอยู่บ้างประปราย ทว่าก็ยังพอฟังเข้าใจได้
ส่วนสวี่อิ้งกลับสามารถสลับสับเปลี่ยนระหว่างสองภาษาได้อย่างไร้อุปสรรค ลื่นไหลเป็นอย่างยิ่ง
เด็กหญิงก้าวมาหยุดตรงหน้างูยักษ์ เลิกริมฝีปากงูขึ้น ชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน จากนั้นไพล่มือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง ก้าวเดินทอดน่องเข้าไปข้างใน ครู่หนึ่งผ่านไป ภายในปากงูพลันมีเสียงของเด็กหญิงดังแว่วออกมา “ข้างในนี้กว้างขวางดีแท้ ทั้งยังเย็นสบายดีนัก มีขวานเล่มหนึ่งด้วย กลิ่นอายดุดันช่างหนักหน่วงยิ่ง”
“ปัง!” ข้างในพลันมีเสียงเคาะอย่างหนักหน่วงดังออกมา น่าจะเป็นเด็กหญิงกำลังเคาะขวานหินเล่มนั้น
พละกำลังของนางมหาศาลยิ่งนัก กระแทกจนลำตัวของหยวนชียืดเหยียดตรงแหน่ว
นางถือขวานหินเดินทอดน่องออกมาข้างนอก สองมือยันขึ้นด้านบน หยวนชีจึงจำต้องอ้าปากออกโดยมิอาจควบคุมได้
ขวานหินเล่มนั้นหดเล็กลงไปมาก มีขนาดยาวเพียงฉื่อเศษเท่านั้น เด็กหญิงยื่นส่งให้สวี่อิ้งพลางกล่าว “ช่วยซ่อมให้เจ้าแล้วนะ”
สวี่อิ้งรับขวานหินมา เหน็บไว้ที่เอวอย่างเป็นธรรมชาติ เอ่ยถาม “แม่นาง เหตุใดเจ้าจึงไปอยู่ในทะเลเพลิงผืนนั้นได้เล่า? เพลิงเซียนรุนแรงยิ่งนัก เหตุใดจึงเผาผลาญเจ้ามิได้รับบาดเจ็บ?”