เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 คำสาปอายุวัฒนะ
สวี่อิ้งเลอะเลือนสะลึมสะลือ ภายในหัวคล้ายบังเกิดคลื่นลมโหมซัดระลอกแล้วระลอกเล่า กระแทกกระทั้นสมองของตนจนไม่อาจขบคิดเรื่องอื่นใดได้
เขารู้สึกว่าญาณหยั่งรู้ตื่นตัวและกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ลมหายใจกระชั้นถี่เล็กน้อย ผิวหนังสะท้านสั่น หนังศีรษะพลอยตึงเปรี๊ยะ
เขาลืมตาขึ้นมองดูดรุณีแรกรุ่นที่แนบชิดอยู่กับตน เห็นเพียงนางหลับตาทั้งสองข้าง แพขนตายาวไหวกระเพื่อมเบาๆ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อตั้งแต่เมื่อใดก็สุดรู้
ทันใดนั้น ดรุณีน้อยแอบลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง เมื่อสายตาทั้งสองสอดประสาน ใบหน้าของสวี่อิ้งพลันแดงก่ำขึ้นมาราวกับไฟลุก รู้สึกประหนึ่งว่าตนได้กระทำเรื่องผิดบาปไปก็มิปาน
หยวนหรูซื่อก็หน้าแดงเช่นกัน นางหันหน้ามองไปทางอื่น ครู่ใหญ่ผ่านไปจึงเอ่ยเสียงแผ่ว “ปกติข้ามิได้เป็นเช่นนี้นะเจ้าคะ อีกทั้งพวกเราเพิ่งรู้จักกันแค่วันเดียว เพียงแต่ยามที่ข้าได้พบท่าน ก็ไม่รู้เหตุใดจึงรู้สึกคล้ายรู้จักกับท่านมาเนิ่นนาน ราวกับรู้จักกันมาพันชาติหมื่นภพแล้ว…”
สวี่อิ้งกล่าว “วันปกติข้าก็มิได้เป็นเช่นนี้… ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อนเลย ใจข้าสับสนเหลือเกิน เต้นตึกตักไม่หยุด…”
“รสชาติเป็นอย่างไรหรือเจ้าคะ?” หยวนหรูซื่อหันหน้ากลับมา แววตาทอประกายระยิบระยับจับจ้องมองเขา
สวี่อิ้งครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว “หวาน นุ่มนวลมาก อบอุ่นนุ่มละมุน ทั้งยังมีกลิ่นหอมสายหนึ่ง น่าจะเป็นกลิ่นหอมของดอกอิงฮวา”