เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 96 แดนสุขารมณ์ตระกูลหยวน
สวี่อิ้งทอดสายตามองไปยังดินแดนอัปมงคลผืนนั้น ที่แห่งนั้นคือแดนเซียนที่ตระกูลเผยรวบรวมพลังของเหล่านั่วเซียนทั้งหมด พยายามเปิดขึ้นมา
ในฐานะตระกูลนั่วซือที่เก่าแก่ที่สุด รากฐานความลึกซึ้งของตระกูลเผยย่อมไร้ข้อกังขา สติปัญญาและความเฉลียวฉลาดของตระกูลนี้ก็ไร้ข้อกังขาเช่นกัน ทว่าแดนเซียนที่รังสรรค์ขึ้นจากภูมิปัญญาของเหล่าผู้ทรงภูมิมากมายปานนี้ กลับเน่าเปื่อยผุพังและเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายอัปมงคล
เขารับรู้ได้อย่างเฉียบไวว่า ภายในแดนเซียนอันผุพังแห่งนั้นมีพลังแห่งความเสื่อมสลายอันพิลึกกึกกือสายหนึ่ง แผ่ซ่านคุกคามออกมาภายนอกอย่างแผ่วเบา
เขาโคจรเนตรสวรรค์ กระทั่งสามารถมองเห็นได้ว่าห้วงมิติกำลังเสื่อมสลายผุพังอยู่ภายใต้พลังอันประหลาดสายนี้!
ส่วนดินแดนภูมิลี้ลับแปลงสงบที่ก่อร่างขึ้นจากนิมิตแห่งเต๋า ก็กลายสภาพเป็นรอยแหว่งพรุนนับพันรูไปเนิ่นนานแล้ว!
ทันใดนั้น ยักษ์โครงกระดูกขาวพลันโถมทะยานเข้ามา ชนเข้ากับม่านพลังผนึกที่ไร้รูปเสียงดังโครมคราม ยักษ์โครงกระดูกขาวอ้าปากกว้าง แลบลิ้นเน่าเปื่อยน่าสะอิดสะเอียนออกมาตวัดเลียม่านพลังผนึกด้วยความโลภ คล้ายดั่งอยากจะกลืนกินพวกเขาทั้งสองเข้าไปทั้งตัว
“เขาเป็นนั่วเซียนท่านหนึ่งหรือ?” สวี่อิ้งเอ่ยถาม
“นั่นคือท่านปู่ของข้า”