เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 77 จัดเจนจนชำนาญ
ชายชราค้ำไม้เท้าได้ยินเสียงพวกสวี่อิ้งมาแต่ไกล เด็กหนุ่มสาวเหล่านี้พูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน บางครามีเสียงระฆังแทรกขึ้นมา และยังมีเสียงหัวเราะฟ่อๆ ของงูยักษ์
ชายชราค้ำไม้เท้าแค่นหัวเราะเย็น "ตอนนี้พวกเจ้าหัวเราะอย่างมีความสุขเท่าใด ประเดี๋ยวก็จะต้องตื่นตระหนกขวัญผวามากเท่านั้น คราวนี้เป็นการกินรวบคนเดียว ต้องลงมือรวดเร็วเด็ดขาด เผื่อพวกผีแก่ตนอื่นจะแห่กันมา!"
สวี่อิ้งก้าวข้ามธรณีประตูเป็นคนแรก ไม่รู้กัวเสี่ยวเตี๋ยเอ่ยสิ่งใด เด็กหนุ่มก้าวพ้นประตูพลางหันหลังกลับไปยิ้มกล่าวว่า "...กลางค่ำกลางคืน ใครจะไปเหยียบบนอกเจ้าตั้งสองที? หรือว่าผีหลอก?"
ขณะที่เขากำลังพูดอยู่นั้น ทันใดนั้นระฆังยักษ์พลันลอยเด่นขึ้นมาจากเบื้องหลัง อานุภาพปะทุพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงดังกังวานก้อง ก๊อง! เสียงระฆังอันกึกก้องสะเทือนจนทุกคนมึนงงตาลายไปหมด!
บนผิวของระฆังยักษ์ ลวดลายอันหนักแน่นเรียบง่ายลอยวนเวียนเป็นชั้นๆ ลวดลายสรรพสิ่งนับหมื่นที่สลักไว้บนผนังด้านใน ประหนึ่งมีชีวิตชีวาขึ้นมาในพริบตานั้น สรรพชีวิตแข่งขันกันเติบโต เปี่ยมล้นด้วยพลังชีวิต แฝงเร้นอานุภาพอันไร้ประมาณ!
สวี่อิ้งเองก็รู้สึกฉงน ไม่รู้ว่าเหตุใดระฆังยักษ์จึงระเบิดพลังขึ้นมากะทันหัน พลันได้ยินเสียงครางอึดอัดดังขึ้น ครั้นรีบหันไปมอง เห็นเพียงชายชราค้ำไม้เท้าผู้ที่เคยชี้แนะว่าที่นี่มีผี ถูกระฆังยักษ์กระแทกจนร่างลอยไปแปะติดอยู่กับผนังตำหนักสะกดมาร