เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 78 ลูกท้อเน่าเสียแล้ว
สวี่อิ้งใคร่ครวญดูแล้วจึงกล่าวว่า "ท่านผสมปนเปสิ่งต่างๆ เข้าไปในเคล็ดวิชามากเกินไป สองขุมทรัพย์ลับใหญ่ของปรมาจารย์นั่ว การสำเร็จเป็นเทพด้วยควันธูปของหยินถิง และยังมีวิชาของผู้ฝึกชี่ที่สูญหายไป ท่านไม่สามารถหลอมรวมพวกมันให้เป็นหนึ่งเดียวได้ จึงเกิดปัญหาขึ้น โดยเฉพาะวิชาของผู้ฝึกชี่ ท่านอ่านไม่เข้าใจ แต่กลับฝืนฝึกปรือ พอฝึกจนเกิดปัญหา แต่ก็ยังห่วงหน้าตา ปัญหาจึงยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ถูกต้องหรือไม่?"
ไออำนาจบารมีของจักรพรรดิเซิ่งอู่แผ่กำจายออกมา ดุดันน่าเกรงขามระคนมืดมน ทรงจ้องมองเขาเขม็งโดยไม่ตรัสสิ่งใด
สวี่อิ้งสีหน้าราบเรียบ กล่าวว่า "สายพระเนตรของฝ่าบาทสามารถสังหารคนได้ การจ้องมองข้าเช่นนี้ ทำให้ข้าตกใจจนอกสั่นขวัญแขวนทีเดียว"
จักรพรรดิเซิ่งอู่มิอาจสะกดกลั้นได้อีกต่อไป ในแววพระเนตรยิงลำแสงทิพย์ออกมา
ได้ยินเพียงเสียงชี่ๆ สองสาย ลำแสงทิพย์สองสายพุ่งออกจากพระเนตร เฉียดผ่านเหนือศีรษะของสวี่อิ้งไป ตัดเสาทองสัมฤทธิ์ขนาดหนาเท่าถังน้ำในตำหนักขาดออกเป็นสามท่อน!
หลังคาตำหนักใหญ่ก็ถูกแรงปะทะพัดเปิดออกเป็นช่องกว้าง รอยตัดที่ขาดออกจากกันแดงฉานประหนึ่งเปลวเพลิง เรียบกริบไร้รอยหยัก
สวี่อิ้งยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่ไหวติงแม้แต่น้อย ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความตื่นตระหนกขวัญผวาตามที่เอ่ย เอ่ยถามว่า "การที่ฝ่าบาทเสด็จมายังหย่งโจว เคยทอดพระเนตรความเป็นอยู่ของราษฎรหย่งโจวบ้างหรือไม่?"