เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 76 สามพันปีผู้ใดลิขิตประวัติศาสตร์?
สีหน้าของโจวฉียวิ๋นผ่อนคลายลง กล่าวว่า "มาดูว่าเจ้าเกียจคร้านหรือไม่ เจ้าทำได้ดีมาก ที่ใส่ใจเรื่องของข้า"
สวี่อิ้งค้อมกายลงเล็กน้อย เอ่ยว่า "รับปากผู้อื่นแล้ว ย่อมต้องซื่อสัตย์ต่อภาระหน้าที่ จะกล้าเฉื่อยชาได้อย่างไร?"
โจวฉียวิ๋นกล่าวว่า "หากเจ้ามิได้ดีแต่ปากแต่ไม่ลงมือทำ ย่อมจะดียิ่งกว่านี้"
ใบหน้าของสวี่อิ้งแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย สองสามวันนี้เขามัวแต่วิ่งวุ่นอยู่กับพวกหยวนเว่ยยางและกัวเสี่ยวเตี๋ย อีกทั้งยังแอบไปพบเฟิ่งเซียนเอ๋อร์ จะมีเวลาที่ไหนไปถอดรหัสคัมภีร์เซียนทัวอวี่ได้เล่า?
โจวฉียวิ๋นกล่าววาจานี้ออกมา ย่อมมีเจตนาเพื่อตักเตือนเขามิให้เฉื่อยชา เอ่ยว่า "ตาเฒ่าขมวดคิ้วอมทุกข์ที่มาหาเรื่องเจ้านั้น ถูกข้าสั่งสอนไปรอบหนึ่งแล้ว ช่วงนี้มันคงไม่กล้ามาตอแยเจ้าอีก ที่ข้ามาครานี้ ก็เพื่อบอกเรื่องนี้แก่เจ้า"
สวี่อิ้งหันมองมาด้วยความประหลาดใจ ชั่วครู่จึงเอ่ยถามว่า "บรรพชนโจวยังคงเป็นเด็กหนุ่มจับงูแห่งหย่งโจวในวันวานอยู่หรือไม่ขอรับ?"
โจวฉียวิ๋นสบสายตากับเขา กล่าวอย่างเย็นชาว่า "ย่อมมิใช่อีกต่อไปแล้ว อย่าได้เพ้อเจ้อ ข้ากับเจ้ามิได้มีความเห็นอกเห็นใจผูกพันกัน เพียงแต่เจ้ายังมีประโยชน์ต่อข้าเท่านั้น"
เขาหันหลังเดินจากไป กล่าวว่า "อย่าให้ข้าต้องรอนานเกินไป"
สวี่อิ้งยิ้มพลางกล่าวว่า "น้อมส่งบรรพชนโจวขอรับ"