เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72 เด็กหนุ่มผู้มีกระดูกโครงสร้างล้ำเลิศแห่งตระกูลสวี่
ดวงตะวันสี่ดวงในถ้ำสวรรค์เฉาเจินไท่ซวี ดวงหนึ่งได้ลับทิวเขาไปแล้ว อีกสองดวงค่อยๆ เคลื่อนสู่กลางเวหา ส่วนอีกดวงแปรเปลี่ยนเป็นตะวันอัสดง
จะว่าไปก็น่าประหลาด ตะวันในแดนสุขาวดีถ้ำสวรรค์แห่งนี้ไร้ซึ่งธาตุไฟอันเกรี้ยวกราดดั่งตะวันภายนอก แสงแดดอบอุ่นนุ่มนวล เมื่อแปรเปลี่ยนเป็นพลังปราณหยวนชี่จึงมิต้องกังวลว่าเพลิงธาตุจะกำเริบจนธาตุไฟเข้าแทรก สามารถบำเพ็ญเพียรได้อย่างสบายใจ
"หนึ่งวันในถ้ำกาลผ่านพันปีบนโลกมนุษย์ ผู้ฝึกชี่หลบซ่อนตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ในถ้ำสวรรค์ แม้มิใช่หนึ่งวันเท่ากับพันปี แต่หนึ่งวันเท่ากับครึ่งปีหรือหนึ่งปีนั้นย่อมมีอยู่จริง" เจ็ดกระบอกทอดถอนใจมิอาจห้าม
ยามที่สวี่อิ้งบำเพ็ญเพียร มันก็ฉวยโอกาสนี้ฝึกปรือเคล็ดวิชามังกรอสรพิษสะเทือนเหมันต์ แม้ระดับชั้นของวิชานี้จะไม่สูงล้ำนัก ทว่ายังดีที่ยามสวี่อิ้งโคจรพลัง มันสามารถลอบชิงเมล็ดพันธุ์แห่งวิถีมาได้บ้าง ความเร็วในการฝึกปรือจึงมิได้เชื่องช้าเลย
นิมิตแห่งวิถีของมันแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ สายเลือดงูพิษหยวนไท่กู่ในร่างก็ตื่นขึ้นมากล้นขึ้นทุกที ทุกครั้งที่หายใจเข้าออกล้วนพ่นเมฆกลืนหมอก ค่อยๆ แผ่กลิ่นอายของงูพิษหยวนไท่กู่ออกมา ควบคุมหมอกพิษ บัญชาวายุอัสนี
ระฆังยักษ์ก็กระตุ้นเคล็ดวิชานำชี่หายใจของตน ฉวยจังหวะที่เมล็ดพันธุ์แห่งวิถีในนาแห่งวิถีของสวี่อิ้งปะทุขึ้นมา ลักลอบสกัดกั้นส่วนหนึ่งไว้ใช้เอง