เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 71 ฝันเขยแต่งเข้าบ้านดับสลาย ณ ถ้ำไท่ซวี
"คงเป็นเพราะคู่อาฆาตตามธรรมชาติจุติลงสู่โลก บีบคั้นให้มารสวรรค์และเทพสวรรค์จำต้องร่วมมือกัน กำจัดคู่อาฆาตตามธรรมชาติเสียก่อน" โจวฉียวิ๋นกล่าวจบ ก็กระโจนตัวลงสู่ตุ่มน้ำ
นิสัยของเขาเป็นคนรอบคอบระมัดระวัง ครานี้แม้บาดแผลจะไม่นับว่าสาหัสสากรรจ์เท่าใดนัก ทว่าเขาไม่ต้องการได้รับบาดเจ็บใดๆ ก่อนการข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์ หากมีบาดแผล ก็จำต้องรักษาให้หายสนิทโดยเร็วที่สุด!
หลังจากเขาจากไป จักรพรรดิเซิ่งเสินก็เสด็จมาที่ริมตุ่มน้ำ ตรัสว่า "ในตำราที่ราชสำนักเก็บรักษาไว้《บันทึกทวยเทพและมาร》กล่าวไว้ เทพสวรรค์กับมารสวรรค์เป็นคู่อาฆาตตามธรรมชาติ ทว่าพละกำลังสูสีทัดเทียมกัน มักจะไม่มีฝ่ายใดทำอะไรอีกฝ่ายได้ ทว่าหากหงส์เพลิงเติบใหญ่ขึ้นมา ย่อมมีโอกาสที่จะกลืนกินพวกมันทั้งหมดลงไปได้ ดังนั้นในยามที่หงส์เพลิงถือกำเนิดขึ้น มักจะมีเคราะห์ภัยลงทัณฑ์ ลูกหงส์เพลิงจึงยากจะรอดชีวิตอยู่รอดผ่านพ้นเคราะห์ภัยไปได้"
พระองค์ทรงกระโดดลงไปในตุ่มน้ำ สาดละอองน้ำกระจายวูบหนึ่ง แล้วอันตรธานหายไป
เอวี๋ยนชีโผล่หัวออกมาจากคอเสื้อของสวีอิ้ง เอ่ยอย่างใฝ่ฝัน "หอตำราหลวงของราชสำนักก็มีตำราภูตผีปีศาจด้วยหรือ? ข้าอยากไปอ่านดูเหลือเกิน"
ยามที่สองยอดฝีมือนี้จากไป ในที่สุดสวีอิ้งก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก รู้สึกเพียงแผ่นหลังเย็นเยียบ แม้เขาจะแสดงท่าทีสงบเยือกเย็นอยู่ต่อหน้าโจวฉียวิ๋นและจักรพรรดิเซิ่งเสิน ทว่าเหงื่อกาฬได้เปียกชุ่มเสื้อผ้าด้านหลังไปนานแล้ว