เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 73 เสี่ยวเฟิ่งเซียน
"เจ้าคือ... นกฟีนิกซ์น้อยในวันนั้นหรือ?"
สวี่อิ้งมองดูรูปร่างหน้าตาของดรุณีน้อยร่างบอบบาง ไม่สามารถจำเค้าลางของหงส์เพลิงได้ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับเรียวยาวประดุจเนตรหงส์ ละม้ายคล้ายแววตาของลูกหงส์เพลิงในวันวาน
"คุณชายจะเรียกผู้น้อยว่าเฟิ่งเซียนเอ๋อร์ หรือเสี่ยวเฟิ่งเซียนก็ได้เจ้าค่ะ" ดรุณีน้อยจรดปลายเท้าก้าวเดินออกไปด้านนอก หันกลับมาโบกมือเรียก
สวี่อิ้งร้องเรียกท่านปู่ระฆังอีกครั้ง ระฆังยักษ์ก็ยังไม่มีการตอบสนอง จึงทะยานกายกระโดดออกจากหน้าต่างตามไป
เมื่อสองเท้าแตะพื้น เขากลับรู้สึกนุ่มหยุ่นใต้ฝ่าเท้า คล้ายกับเหยียบถูกคนเข้า กัวเสี่ยวเตี๋ยส่งเสียงครางอืออา กลิ้งตัวไปมาใต้หน้าต่างรอบหนึ่ง แล้วก็หลับลึกต่อไป
สวี่อิ้งตกใจสะดุ้ง ในใจนึกฉงน "เหตุใดนางยังไม่กลับไปนอน กลับมุ่งมั่นจะมายึดเตียงข้าให้ได้เช่นนี้? ผ้าห่มของข้ามันหอมหวานนักหรืออย่างไร?"
เขาส่ายหน้า แล้วเร่งฝีเท้าตามเสี่ยวเฟิ่งเซียนไป
ดรุณีน้อยดวงตาสุกใสฟันขาวสะอาด หัวเราะเบาๆ กล่าวว่า "แม่นางผู้นั้นถูกยาสลบชั่วคราว คงยังไม่ฟื้นขึ้นมาในเร็วๆ นี้ เมื่อครู่ข้าแวะมาคราหนึ่ง เห็นมีคนล่อลวงระฆังใบใหญ่กับงูยักษ์ออกไป แล้วยังเห็นสตรีอีกคนแบกแม่นางผู้นี้มา สวมเพียงชุดบางเบาพาขึ้นไปไว้บนเตียงของท่าน ทั้งยังนำเสื้อผ้าตัวนอกกลับไปด้วย ข้าจึงมิได้คิดจะรบกวนท่าน คิดไม่ถึงว่าพอข้าเดินไปได้ไม่ไกล ก็เห็นท่านโยนแม่นางผู้นั้นออกมา รู้ว่าท่านคงนอนไม่หลับแล้ว จึงได้ชวนท่านมาสนทนา"