เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 70 กายาไร้รั่วไหล
จักรพรรดิเซิ่งเสินประทับยืนห่างจากโจวฉียวิ๋นพอสมควร แม้ท่าทางจะดูหงุดหงิดฉุนเฉียว ทว่าน้ำเสียงกลับราบเรียบ ตรัสว่า "นักหลอมปราณยุคบรรพกาลหรือ? ก็เป็นเพียงผู้ฝึกตนวิถีปีศาจเท่านั้น หาใช่สัมมามรรคไม่ โจวอ้ายชิง วิชานั่วจึงจะเป็นสัมมามรรค อ้ายชิงอย่าได้หลงเดินทางผิดเล่า"
สวีอิ้งและหยวนเว่ยหยางหัวใจกระตุกวูบ สบตากัน "ฟังจากน้ำเสียงแล้ว จักรพรรดิกับโจวฉียวิ๋นคล้ายจะไม่ค่อยลงรอยกันเท่าใดนัก"
โจวฉียวิ๋นจ้องมองซากศพนักหลอมปราณในแท่นบูชา เลิกคิ้วขาวขึ้น เอ่ยถามว่า "บาดแผลของฝ่าบาทยังไม่หายดีอีกหรือ?"
จักรพรรดิเซิ่งเสินตรัสเรียบเฉย "เราครอบครองใต้หล้า ปวงชนพร้อมใจภักดี ผู้ใดจะทำร้ายเราได้ ผู้ใดหาญกล้าทำร้ายเรา?"
โจวฉียวิ๋นขมวดคิ้ว แล้วจึงคลายหัวคิ้วออก "ฝ่าบาทมิได้ทรงบาดเจ็บก็ประเสริฐแล้ว ขุนนางเฒ่าผู้นี้นึกว่าบาดแผลที่ข้าฝากไว้ให้แก่ฝ่าบาทในวันวาน ยังคงรบกวนพระวรกายของฝ่าบาทอยู่เสียอีก เป็นขุนนางเฒ่าผู้นี้คิดมากไปเอง"
กลิ่นอายธูปควันเทียนที่พันรัดรอบพระวรกายของจักรพรรดิเซิ่งเสินพลันสั่นไหวระริก ชั่วขณะนั้นบรรยากาศภายในตำหนักใหญ่หลังนี้ก็แปรเปลี่ยนเป็นอึดอัดกดดันอย่างยิ่ง แม้แต่กัวเสี่ยวเตี๋ย ในยามนี้ก็ดูออกถึงความผิดปกติ ไม่กล้าเอ่ยปากพูดจา
หยวนเว่ยหยางพลันทำลายความเงียบขึ้น เอ่ยว่า "นักหลอมปราณยุคบรรพกาลท่านนี้ ไฉนจึงนั่งอยู่บนแท่นบูชาเล่า? เขาหาใช่เทพเจ้าไม่ การนั่งอยู่บนแท่นบูชา หรือว่าคิดจะดูดซับกลิ่นอายธูปควันเทียน เพื่อทำให้กายเนื้อของตนสำเร็จเป็นเทพ?"