เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 พาเจ้าบิน!
บนราชรถมังกร โจวฉียวิ๋นแหงนหน้ามองดูงูยักษ์เบื้องหน้า คิ้วขาวขมวดมุ่นขึ้นเล็กน้อย ราชรถมังกรคันนี้ของตนแม้จะเป็นสมบัติวิเศษ ทว่าก็ไม่อาจยัดอสุรกายมหึมาตนนี้เข้าไปได้
เมื่อก่อนขนาดตัวของเอวี๋ยนชียาวราวสิบสามสิบสี่จั้ง นอนเหยียดตรงอยู่ในราชรถมังกรก็ยังได้ ทว่ายามนี้ มันมิเพียงยาวขึ้น ซ้ำยังอ้วนหนาขึ้นมาก ขดตัวยัดเข้าไปยังนับว่ายากลำบากอยู่บ้าง
หยวนเว่ยหยางแหงนหน้าพินิจดูเอวี๋ยนชี เอ่ยตักเตือนว่า "นี่เพิ่งจะกี่วัน เจ้าก็อ้วนเผละถึงเพียงนี้แล้วหรือ? เจ้าลดน้ำหนักเถอะ"
เอวี๋ยนชีแค่นหัวเราะ "อย่าได้หวัง!"
สวีอิ้งกล่าวกับโจวฉียวิ๋นว่า "ท่านบรรพชนโจวมิต้องกังวล มันฝึกฝนการบำเพ็ญแท้อสรพิษปา สามารถย่อขยายขนาดได้ ราชรถมังกรยังพอบรรจุได้อยู่ เจ้าเจ็ด เจ้าตัวเล็กลงหน่อยสิ"
เอวี๋ยนชีร้องลั่น "เจ้าอิ้ง ต่อไปอย่าเรียกข้าว่าเจ้าเจ็ด ให้เรียกว่าท่านเจ็ดวัว!"
กล่าวจบ มันก็โคจรการบำเพ็ญแท้อสรพิษปา พยายามอยู่นานสองนาน ดูเหมือนจะเล็กลงไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น
สวีอิ้งหันหน้าไปกล่าวกับโจวฉียวิ๋นว่า "ท่านบรรพชนโจว ราชรถมังกรบ้านท่านขยายใหญ่ขึ้นอีกสักนิดได้หรือไม่?"
ในที่สุด พวกเขาก็คิดหาทางออกที่ประนีประนอมได้ ยัดลำตัวของเอวี๋ยนชีเข้าไปในรถ ให้หัวงูโผล่ออกมาด้านนอก ถึงกระนั้น ภายในราชรถมังกรก็ยังคงแออัดยัดเยียดอยู่ดี