เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 48 คัมภีร์เซียนถัวยวี่
"คล้ายกลิ่นของดอกรุ่ยเซียงและกล้วยไม้ ซ้ำยังมีกลิ่นหอมหวานละมุนดั่งน้ำนมด้วย!" สวีอิ้งดมมือตนเองอีกครา
หยวนชีเอ่ยว่า "น่ารังเกียจ!"
สวีอิ้งกล่าวคำขออภัยต่อหยวนเว่ยหยาง "น้องหยวน ข้ายังมิทันได้ขอบคุณที่เจ้าช่วยยื่นมือเข้าช่วยระหว่างทาง ก็กลับทำให้เจ้าต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย ในใจข้ารู้สึกไม่สบายใจยิ่งนัก"
หยวนเว่ยหยางส่ายหน้า "ข้ามาตามหาเจ้า ไฉนจะมีเหตุผลที่จะไม่ยื่นมือเข้าช่วยเล่า? ส่วนเรื่องที่ถูกท่านบรรพชนตระกูลโจวรั้งตัวไว้ ย่อมมิได้เกี่ยวข้องกับเจ้า เป็นเพราะข้าเห็นศาลเจ้าสุ่ยโข่วบังเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ สะกดความอยากรู้อยากเห็นไว้ไม่อยู่ จึงได้มาที่นี่ เจ้าก็เตือนข้าแล้ว เป็นข้าที่โชคชะตาไม่ดีเอง"
สวีอิ้งยิ้มกล่าว "เจ้าอุตส่าห์มาหาข้าเพื่อไปจับปลา ข้าก็มีความสุขยิ่งนัก"
หยวนเว่ยหยางส่ายหน้า "ข้ามาหาเจ้าเพื่อแลกเปลี่ยนความลึกล้ำของการโคจรญาณหยั่งรู้ หาใช่ไปจับปลาไม่"
สวีอิ้งพูดต่อเอง "ยังสามารถไปขุดหาปลาไหลด้วยกันได้อีกด้วย เจ้าเคยจับกุ้งหรือไม่? เวลาจับต้องระวัง ค่อยๆ คลำเข้าไป ลงมือต้องฉับไว มิฉะนั้นพวกมันจะดีดตัวถอยหลังหลุดออกจากมือเจ้า กระโดดมาแปะบนหน้าเจ้า"
ลุงเซียวบ่าวชราในชุดเขียวมีสีหน้ากังวล ครั้นเห็นดวงตาของหยวนเว่ยหยางเป็นประกายระยิบระยับ เห็นได้ชัดว่าถูกคนบางคนพูดจาหว่านล้อมจนชักจะเคลิ้มตามเสียแล้ว
"ไอ้เด็กเปรตเอ๊ย!"